Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Το δάσος μας

Το δάσος μας

Ακούω ένα τραγούδι που πάντα με βάζει σε σκέψεις. Ήταν καλοκαίρι του '14 που φορτώσαμε το αμάξι και ανηφορίσαμε για την Αγγλία. Μετά από πολλές χώρες, καταλήξαμε εδώ, στο Λονδίνο. Ακόμη αναρωτιέμαι και ψάχνω τους λόγους που μας έφερε η ζωή εδώ. Σίγουρα υπάρχει λόγος, αιτία που μπορεί να προσδιορίσει το γιατί εδώ.

Τα παιδιά μας ήρθαν μικρά και ανυποψίαστα για το καινούριο, για το άγνωστο μέλλον τους. Δε θα πω για το πόσο γενναίοι είναι αλλά φαντάζεστε τι μεγάλη αλλαγή ήταν γι’ αυτούς. 

Ο καιρός περνάει το συναίσθημα ίδιο, γιατί εδώ. Τα πρώτα 3 χρόνια στο Λονδίνο και τώρα στα βάθη της Αγγλικής εξοχής, μέσα στα δάση, μέσα στο παρελθόν, παρόν και μέλλον της Αγγλίας. Η σκέψη μου όμως ακόμη πιο βαθιά γιατί εδώ. Ο τόπος δυνατός, σκληρός, πολύ όμορφος, δουλεμένος για πολλά χρόνια. Φαίνεται ότι εδώ οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, μόνο οι εποχές αλλάζουν. Τα σπίτια παλιά, με πολλές ψυχές και μνήμες να περνούν από μπροστά σου. Εδώ ο κόσμος φαίνεται πως αγαπάει τον τόπο του, τον φροντίζει, τον σπέρνει, τον θερίζει. Δε ξεριζώνει, μόνο φροντίζει όλες τις εποχές του χρόνου.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές πως ο τόπος που θα με κρατήσει θα πρέπει να με πείσει πρώτα. Θέλω να ζήσω όλες τις εποχές, δε θέλω να βιάζομαι. Θέλω να δημιουργήσω μια απλή συνέχεια μέσα στο χρόνο αυτού του τόπου, να αφήσω το σημάδι μου, το αποτύπωμα μου.

Οι Άγγλοι δείχνουν άνθρωποι που σηκώνουν τοίχο γύρω τους. Έχουν κύρος και ανθρωπιά που σπανίζει στις μέρες μας. Ναι βλέπω ανθρωπιά σ’ αυτό τον τόπο που φροντίζει τα παιδιά του, φροντίζει για το μέλλον τους. Έχουν διαφορετική κουλτούρα από εμάς. 

Στην Ελλάδα ο ήλιος λάμπει από το πρωί και η θάλασσα μας λούζει. Εδώ ο ήλιος είναι τσιγκούνης και παίζει κρυφτό όλο τον μήνα, κάτι που τον κάνει πολύτιμο και ζηλευτό. Παρ΄ όλα αυτά με κρύο ή με ζέστη, με ήλιο ή χωρίς η πέτρα ακονίζεται και το χαρτί γεμίζει.

Θυμάμαι από τις πρώτες μέρες που πατήσαμε τα ποδαράκια μας στο εξωτικό Λονδίνο, τις αλλαγές στα πρόσωπα μας. Πόσο δύσκολο για κάποιον να αλλάξει 35 χρόνια συνήθειας, όπου ζούσε κοντά στους γονείς του, στον τόπο που τον μεγάλωσε.  Τώρα, όλα από την αρχή ξανά χωρίς manual, χωρίς λυσάρια, χωρίς οδηγίες χρήσης. Δεν ξέρω, ίσως να μην ξεχάσω ποτέ τον πρώτο χρόνο της ζωής μας εδώ.

Μετακομίσαμε σε ένα πολύ όμορφο μέρος στο κεντρικό Λονδίνο, γεμάτο πράσινο μα πάνω από όλα είχε ενέργεια, θετική. Θυμάμαι το σχολείο και την πρώτη μέρα του Σταύρου. Ακόμη κλαίω και συγκινούμε με αυτό το μικρό παιδάκι που με έκανε περήφανο, μου χάρισε φως. Πίστεψα σε μένα βλέποντας τον να μ΄ αφήνει και με πλατύ χαμόγελο να μπαίνει στην αίθουσα, πιασμένος χέρι χέρι με τον πρώτο του φίλο. Γύρισα σπίτι περήφανος “θα τα αλλάξω όλα” είπα.  Το εγχειρίδιο είναι μέσα μας, μέσα στον αγαπημένο μου κύκλο την οικογένεια μου. Το ίδιο βράδυ οι γονείς του σχολείου μας καλέσανε στο πρώτο ραντεβού γνωριμιών για γονείς. Δεν ξέρω τι περιμένανε να δούνε, αλλά τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, ήταν για μας η αρχή. 

Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι που γνώρισα εκείνη την ημέρα  μας ακολουθούν. Μας βοήθησαν, μας έδειξαν το δρόμο χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς να μας ξέρουν, απλόχερα με χαμόγελο, δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.

Ένα πρωινό από εκείνα τα θολά, πήρα ένα μήνυμα από έναν φίλο που ζούσε στην Ελλάδα. “Γιώργη τι κάνεις αδερφέ μου, πως είναι το Λονδίνο, επικίνδυνο; Πρόσεχε στο μετρό”. Ήταν κι αυτές οι μέρες που γράφανε τα έντυπα ξένα και ελληνικά για βόμβες και εγώ το μόνο που φοβόμουν ήταν μη γυρίσω σπίτι και δεν βρω τα παιδιά και την γυναίκα μου. Μη βρω κάποιο σημείωμα. Ζήσαμε πολύ δύσκολα τον πρώτο καιρό, πολύ κλάμα, πίεση, δεν ξέρω αν μπορώ να το αποτυπώσω. Είχαμε όμως ανθρώπους δίπλα μας που μας συμπαραστάθηκαν, ο Ηλίας, ο Paul , η Julie, η Ζωή, ο Θάνος, η Λία, ο Ντίνος, ο Αστέριος, ο Μιχάλης, η Σταυρούλα, ο Αλέξανδρος και πολλοί άλλοι.

Τι είναι ο άνθρωπος, θέλει γύρω του ζωή, άλλους ανθρώπους. Το σπίτι μας ήταν κυψέλη, ανοιχτό για όλο τον κόσμο που ήθελε βοήθεια. Θα δώσω βοήθεια για να πάρω και εγώ, έλεγα στον εαυτό μου. Το σπίτι μας ήταν όαση, όαση που σιγά σιγά με τον χρόνο γέμιζε λουλούδια, φρούτα, μουσικές. Τα πρωινά μας γεμάτα αγωνία να προλάβουμε το σχολείο. Εγώ μετά κατηφόριζα για δουλειά και το κορίτσι μου κρατούσε τα μετόπισθεν, το πιο δύσκολο κομμάτι. Τι να πω γι’ αυτό το κορίτσι, Μπουμπουλίνα. Όχι, ο άνθρωπός μου έγραψε ιστορία, από αυτές που δύσκολα διαβάζεις γιατί δεν πουλάνε, γιατί δεν είναι ζηλευτές, δεν εμπεριέχουν λούσα, χρυσά, αργυρά. Κράτησε ένα σπίτι όρθιο, κράτησε εμένα όρθιο και μ’ αγκάλιαζε πάντα. Γκρίνιαζε μόνο να πηγαίνουμε στο δάσος να γιατρευτεί η ψυχή μας. Πάντα την ακούω να λέει, “το δάσος γιατρεύει αυτή την λυπημένη ψυχή, θα επουλωθεί αγάπη μου” έλεγε. Αχ δένδρο για δένδρο δεν αφήσαμε, το ξεζουμίσαμε το δάσος μας. Ήταν τόσο όμορφο, πόσο τυχεροί που ζούσαμε μέσα του.

Στην ανηφόρα, σ’ αυτή που δύσκολα ανέβαινα τα βραδιά που γύριζα σπίτι, σκεφτόμουν τα λόγια του κυρ Σταύρου του πατέρα μου “η δουλειά του ταβερνιάρη θέλει αγάπη και ώρες πολλές”. Τι δεν θέλει αγάπη, όλα θέλουν αγάπη.

Η δουλειά μου ήταν λοιπόν η αιτία να έρθουμε σ’ αυτό τον τόπο. Το είχαμε αποφασίσει από κοινού με το κορίτσι μου. Έτσι κάναμε πάντα, έτσι και τώρα. 

Το μπακάλικο μας λοιπόν ήταν και είναι μια μικρή ιστορία που πιστεύω όλοι την έχουμε ακούσει από πολλές πλευρές. Με απλά λόγια είναι η δουλειά που αγαπώ. Αγαπώ να φροντίζω, αγαπώ τον τόπο μου, αγαπώ την Ελλάδα και καμαρώνω που κατά κάποιο τρόπο την κουβαλώ μέσα μου μέσα απ’αυτο το μαγαζί. Η αγάπη μας για το Ελληνικό φαγητό και την Ελληνική ιστορία μας έδωσε υπομονή και πάθος. Με τα χρόνια αυτό επηρέασε κι άλλο κόσμο και έτσι άνοιξαν κι άλλες τέτοιου είδους κοιτίδες πολιτισμού. Τώρα νομίζω πως ήρθε η ώρα αυτό να απλώσει. Το λέω συνέχεια αυτός ο τόπος μου δείχνει συνέχεια τον δρόμο, μου φωνάζει. Η συνέχεια είναι μεγάλη σπουδή, δεν την βρίσκεις στα σχολεία. 

Θυμάμαι τον Λιάκο να μου λέει “διάλεξε ένα τρόπο ζωής ώστε να έχεις συνέχεια, πίστεψε σ’ αυτό που κάνεις και στήριξε το με νύχια και με δόντια”. Θέλει κόπο για να φτάσεις εκεί. Δεν ξέρω εάν τον άκουσα τελικά, θέλω μια μέρα να μου το πει. Νομίζω όμως ότι διάλεξα την συνέχεια. 

Πίστεψα πρώτα από όλα σε ανθρώπους, τους μετέδωσα την αγάπη μου γι’ αυτό που κάνω. Τους αποδέχτηκα όπως και αυτοί έμενα και με πολύ δουλειά, αγάπη, αλλαγές, διορθώσεις και με ένα κοινό στόχο, με πίστη σε μας,νομίζω καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια συνέχεια.

Δεν ξέρω εάν έμενα στην Ελλάδα αν θα είχα την τύχη να γνωρίσω τόσους διαφορετικούς ανθρώπους. Οι άνθρωποι εδώ είναι φορείς διαφορετικών κουλτούρων και εικόνων. Με συγκινεί πολύ όταν κάνω σκέψεις και θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις. Άλλες ευχάριστες και άλλες όχι. Δεν παύουν όμως να είναι μαζί μου, να βγαίνουν σαν εικόνες στο μυαλό μου, πόσο μάλλον τώρα που κάποιοι από αυτούς δεν είναι πλέον μαζί μας. Σε κάποιες στιγμές ήμουν σκληρός με ανθρώπους, σε κάποιες ίσως αδίκησα κάποιους άλλα νομίζω ότι θα θυμάμαι πάντα τους ανθρώπους που δουλέψαμε μαζί μακριά από τον τόπο μας. Μακριά από την βολή μας, κάναμε αυτό τον τόπο τόπο μας, δώσαμε τροφή στην ψυχή μας πάντα με σεβασμό στον τόπο που μας μεγάλωσε.

Κάπως έτσι πάνω κάτω πέρασαν τα χρόνια, πέντε στον αριθμό και βαδίζουμε για τον έκτο. Με πολύ ενθουσιασμό, αγάπη, με πολύ αγώνα συνεχίζουμε αυτό που ξεκινήσαμε. Τώρα βέβαια ζούμε στην εξοχή, δίπλα στο δάσος ήθελε το κορίτσι μου και δεν της χάλασα το χατίρι, δε χαλάω χατίρια. Κοντά στο δάσος που μας γιάτρεψε την ψυχή, που μας στήριξε με ανιδιοτέλεια, ξεκινάμε μια καινούρια αρχή. Εδώ που χτυπάει η καρδιά, με αγάπη για τον τόπο που μας γέννησε αλλά και για τον τόπο που μας αγκάλιασε.

Αφιερωμένο στο κορίτσι μου

Για πάντα φίλοι

Για πάντα φίλοι

Επιστρέφοντας σπίτι I Going back home

Επιστρέφοντας σπίτι I Going back home