Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

2 years & 2 months but who's counting?

2 years & 2 months but who's counting?

Well, I am counting !

H μεγαλύτερη συνειδητοποίηση που με βοήθησε να κάνω η μετακίνηση μας στο εξωτερικό, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες, είναι πως ο χρόνος μετράει (τικ τακ) και η κάθε μέρα έχει το λόγο ύπαρξης της. Πιστέυω πως μεγαλώνοντας, όλοι μας αντιλαμβανόμαστε το πέρασμα και τη σημασία του χρόνου εντονότερα αλλά ποτέ δεν ένιωσα την αξία του όσο τώρα που είμαι εδώ. Μου προκύπτει σε καθημερινή επανάληψη η ερώτηση «είμαι καλά εδώ?». Όχι λόγω δεύτερων σκέψεων ή μπορεί και αυτό και που θα ήταν το κακό άλλωστε? Αλλά κυρίως λόγω του ότι όταν μετοικήσεις στο εξωτερικό υπάρχουν ένας ή πολλοί λόγοι για να το τολμήσεις και αυτούς τους λόγους τους ξαναεπισκέπτεσαι. Χτυπάς την πόρτα και μπαίνεις δειλά μέσα. Βλέπεις αν είναι ακόμη εκεί και αν σου ταιριάζουν. Αν άλλαξαν και έγιναν άλλοι, σαν κάποιους  φίλους που δεν αναγνωρίζεις πια, θεμιτό και αυτό. Πρέπει όμως να υπάρχουν. Πρέπει, γιατί δεν άφησες όλα αυτά πίσω σου για κάτι που δεν ισχύει και για ένα όνειρο που ξεθώριασε. Τα όνειρα οφείλουμε να τα επισκεπτόμαστε ξανά και ξανά. Διαφορετικά θα τα βλέπουμε μόνο στον ύπνο μας. 

Η διαφορά λοιπόν με εμάς που φύγαμε και με κάποιους άλλους που μείνανε στην ίδια πόλη που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, αγάπησαν και τώρα ωριμάζουν όμορφα στα ίδια μέρη, είναι ότι δεν χρειάζεται να αναρωτιούνται. Βρίσκονται στο δικό τους γεωγραφικό comfort zone. Και δεύτερες σκέψεις γιατί ; Όταν ξυπνάω στη γειτονιά που μεγάλωσα και είναι όλα οικεία, γλυκά και γνώριμα ; Γιατί να με προβληματίσει το γιατί είμαι εδώ ; Εδώ είναι οι ρίζες μου και σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη υπάρχει ό,τι και όποιος αγάπησα και αγαπώ. Και καλώς κάνω. 

Το άλλο σενάριο όμως, το δικό μου, δεν είναι έτσι. Τι συμβαίνει  λοιπόν όταν ξυπνάς και βλέπεις έναν ουρανό άγνωστο, όταν ανοίγεις το παράθυρο και ακούς μία άλλη γλώσσα από αυτή με την οποία επικοινωνείς μέσα στο σπίτι σου ; Όταν γνωρίζεις μία γλυκύτατη αλλοδαπή φίλη στο πάρκο αλλά αργότερα καταλήγεις πως την συμπάθησες πολύ γιατί τελικά σου θυμίζει την αγαπημένη σου φίλη στην Αθήνα? Όταν καταννοείς εξ’ αρχής πως η εξέλιξη κάποιων σχέσεων σου δεν θα είναι ποτέ φιλία, γιατί ήρθες σε αυτό τον τόπο στα forty plus, άρα όλα έχουν ήδη σχηματιστεί σε θεωρία και πράξη.  Όχι μόνο για σένα αλλά και για τους άλλους. Με ποιόν να αντικαταστήσεις ή να καλύψεις το κενό της έλλειψης της κολλητής σου που γνώρισες στα οκτώ στο ωδείο ; Ή εκείνης που πρωτοσυνάντησες ένα πρωϊ στην κατασκήνωση και απο τότε γίνατε αχώριστες ; Τότε είναι που ναι χρειάζεσαι την επιβεβαίωση που λέγαμε. Αυτήν που σου λέει πως καλά κάνεις που είσαι εδώ γιατί τίποτα από αυτά για τα οποία έφυγες δεν άλλαξαν πίσω. Και εδώ ; Σου παρουσιάστηκαν ουσιαστικές ευκαιρίες, πανέμορφα νέα μονοπάτια που ακόμη και στην Ιθάκη να μην φτάσεις, ναι τα έχεις καταφέρει. Και ναι, είσαι καλώς εδώ.

Νομίζω θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι και να ρωτώ τους γύρω μου που μοιραζόμαστε την ίδια εμπειρία. «Είμαστε καλά εδώ ?»  Ίσως αν το κάναμε όλοι, να πετούσαμε ότι δεν μας ταιριάζει και να καταφέρναμε αυτά που ονειρευόμαστε. Εξάλλου τα δέντρα έχουν ρίζες, ενώ οι άνθρωποι πόδια. 

Και όπως είπε η Μάγια Αγγέλου σε συνέντευξη της το 1973: 

«Είσαι ελεύθερος μόνο όταν συνειδητοποιήσεις πως δεν ανήκεις  πουθενά –ανήκεις παντού-  σε κανένα μέρος απολύτως. Το κόστος μεγάλο. Η ανταμοιβή τεράστια.!»


32391846005_35d8971ffc_o.jpg


Well,  I am counting !


The greatest revelation that came after we moved abroad - amongst thousands of others - is that each second counts and that every day has its own purpose to be. I believe that as we grow older, we all perceive the passage and the importance of time more intensely but I never felt its' worth until now that I am here. I have a daily reminder of the question "am I content here?" Not because of second thoughts - or maybe it is also that- but mainly because when there are one or more reasons to dare to go abroad, these factors need to surface repititiously and need to endure the test of time. You knock on the door and you revisit them. You check on them and examine if they are still there. If they look the same or have camouflaged into something different, like some friends who have changed and you do not recognize or even like anymore. But there must be doubt. You must question yourself and your reasons to be here, because you did not leave your previous life behind you for something that is not true anymore or for a dream that faded. Dreams need to be re-visited. Otherwise we will only see them in our sleep.

So the difference with us who left and with others who live in the city that they were born, grew up, loved, and now mature beautifully in the same places, is that they do not have to wonder. They are still located in their own geographical comfort zone. And on second thoughts: why? When I wake up in the neighborhood I grew up in, all is intimate, sweet and familiar. Why should I be troubled? Here are my roots and in this corner of the planet there is everything that I ve ever loved and loved me. And I do well.

The other scenario, however, is not so ideal. So what happens when you wake up and you see an unknown sky above you? when you open the door and go out to a world that speaks another language than the one you communicate with in your home? When you meet a new mum friend in the park  but later on you realise you like her cause she just reminds you of your close girl friend in Athens? When you understand from the outset that the evolution of some of your relationships will never end up as friendships because you came to this place in an older age, so everything has already been formed in theory and practice not only for you but also for others? Who can replace or fill in the gap of your friend who you met at fourth grade? Or the one you first met one morning in summer camp, and since then you have become inseparable?

That's when you need the confirmation.

You re well off here cause none of the reasons which made you leave is resolved back home.

And here?

You were presented with substantial opportunities, beautiful new paths that even if you haven't reached Ithaca yet, you still have learned sooooo much and you re already "wealthier" than before. And yes, you are right to be here!

I think I will continue to wonder and ask those around me who share the same experience. "Are we better off here?" Maybe if we all dared to get rid off all things and situations which don't benefit us, we could be lucky enough to taste our own dreams.

Besides, only trees have roots to remain, but people have legs to walk.

And as Maya Angelou said in an interview that aired on public television in 1973:

“You are only free when you realise you belong no place - you belong every place- no place at all. The price is high. The reward is great”.


Athina L.

Για πάντα φίλοι

Για πάντα φίλοι