Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Επιστρέφοντας σπίτι I Going back home

Επιστρέφοντας σπίτι I Going back home

Θυμάμαι ακριβώς πότε ερωτεύτηκα την Αγγλική εξοχή. Μαγεύτηκα στα αλήθεια.  Το  απέραντο πράσινο, οι διακριτικοί ήχοι της φύσης , η μυρωδιά της βρεγμένης γης, η ομίχλη και η υγρασία της ατμόσφαιρας , τα μικρά σπίτια με τις αχυρένιες σκεπές, τα αναμμένα τζάκια στις τοπικές  pub που μύριζαν κάρβουνο.

Εκεί αισθάνθηκα πως αυτός ο τόπος μπορεί να σημαίνει για μας σπίτι.

Αφήνοντας τη βαβούρα του μυαλού και της πόλης  ανακαλύψαμε το καταφύγιο μας. Ένα σπίτι παραμελημένο, αφρόντιστο, ταλαιπωρημένο.  Ένα σπίτι ζαρωμένο.

"Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα σαν τα γυμνώσεις" γράφει ο Σεφέρης. Έχει τόσο δίκιο.

Επιστρέφοντας σπίτι επιστρέφουμε στη ψυχή μας, στη ψυχή που της αρέσει να φωλιάζει σε μυστικά δωματιάκια, σε συρτάρια, σε ερμάρια.  Κάθε πλάσμα, μαζί και ο άνθρωπος, θέλει να αποτραβιέται στη γωνιά του. Να χαθεί στο βάθος μιας φωλιάς, στη φυλλωσιά ενός δέντρου, πίσω από τις χαραμάδες μιας ξύλινης καλύβας μέσα στο σκιερό δάσος, στη πιο μυστική της γωνιά, πίσω από τα φύλλα μιας ντουλάπας, κάτω από ένα σκληρό κέλυφος, αναζητά μία στέγη, ένα άθραυστο τσόφλι.

Έτσι ένιωσα κι εγώ όταν αντίκρισα το δικό μας. Ότι επιστρέφω σπίτι. Εκεί όπου ανασύρονται όλες οι μνήμες και οι αισθήσεις ξυπνούν και αρχίζουν πάλι να θυμούνται. Ανατρέχουν σε μυρωδιές, εικόνες, υφές, ήχους. Στο  ρεζερβουάρ των σημαντικότερων παιδικών αναμνήσεων. Κι αν νομίζεις  πως τα έχεις ξεχάσει, αποκαλύπτονται όλα μπροστά σου,  γύρω σου ή καλύτερα μέσα σου.

Είχα ξεχάσει. Την απόλυτη σιγή της φύσης το πρωί. Το ταπεινό αυτό ξύπνημα που σου δίνει  χώρο να ανασάνεις βαθιά. Είχα ξεχάσει τα πρωινά γύρω απο τη σόμπα με τη μυρωδιά από το ζεστό  φλαμούρι και το φρυγανισμένο ψωμί να σε περιμένουν στο τραπέζι. Είχα ξεχάσει τα μεσημέρια μετά το σχολείο που πετούσα την τσάντα στο πάτωμα και ξεχυνόμουν στον κήπο  ως αργά το βράδυ.

Είχα ξεχάσει τον ήχο της σκάλας που έτριζε καθώς ανέβαινα στο δωμάτιο μου. Είχα ξεχάσει την ζεστασιά του αναμμένου τζακιού, τον ήχο των ξερών ξύλων που καίγονταν αργά. Είχα ξεχάσει τα μεγάλο τραπέζι στην κουζίνα όπου περνούσαμε ώρες κάνοντας γλυκά και χειροτεχνίες και μιλούσαμε για το τίποτα και τα πάντα. Είχα ξεχάσει τα καλοκαιρινά μπάρμπεκιου  στον κήπο, τα γενέθλια μου με την σπιτική τούρτα και τους  χορούς κάτω απ΄τα αστέρια  αγκαζέ με το κασετόφωνο.

Μα  θυμήθηκα, κάθε κύτταρο μου θυμήθηκε και ανέσυρε καθετί σημαντικό και το ‘φερε μπροστά μου μέσα σ ‘αυτό το σπίτι. Δε διαλέγουμε σπίτια γιατί είναι μεγάλα, μικρά, χαμηλοτάβανα, ψηλοτάβανα, παλιά ή καινούρια. Διαλέγουμε σπίτια όπου έχουμε ζήσει, έχουμε νιώσει ασφαλής κι αν όχι, τότε προσπαθούμε να τα δημιουργήσουμε, να τα πλάσουμε έτσι ώστε να μας ταιριάζουν. Είναι αλήθεια πως ένας  χώρος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που αισθανόμαστε που κινούμαστε. Μπορεί να βγάλει  ότι καλύτερο έχουμε μέσα μας.

 Γι’αυτό αξίζει  να τα ντύσουμε με ότι ομορφότερο, ότι είναι πραγματικά δικό μας, να τα φροντίσουμε, να τα γεμίσουμε με όλα αυτά που δεν μετριούνται. Με όλα αυτά που κάνουν ένα σπίτι "δοχείο ζωής".

Εκεί θα επιστρέφουμε κάθε φορά για να αποσυρθούμε από όλα τα έξω. Για να γεμίσει η ψυχή και να βγει έξω χορτάτη ξανά.

Επιστρέφω σπίτι.

 

25435491_1426325430809443_1547743925_o.jpg
25445365_1426344524140867_711375007_o.jpg
25440951_1426326890809297_516645594_o.jpg
25434134_1426325840809402_1820818912_o.jpg
25440932_1426454507463202_332967340_o.jpg
 Photo by pophotography.co.uk

Photo by pophotography.co.uk

 Photo by pophotography.co.uk

Photo by pophotography.co.uk

25441019_1426325804142739_1561509756_o.jpg
25485197_1426322777476375_1191483178_o.jpg
 Photo by pophotography.co.uk

Photo by pophotography.co.uk

25467985_1426453157463337_1811153573_o (2).jpg
25435187_1426322970809689_1256958670_o.jpg
25445329_1426492680792718_1401677039_o.jpg

I still remember when I fell in love with the English countryside. I was in awe with its beauty. From the endless green, the discreet sounds of nature, the smell of wet earth, the mist and that sweet sense of humidity of the atmosphere, the small cottages,  the lit fireplaces in every local pub.

 

There was the place we felt we could feel like home.

 

Leaving the noise of our mind and city, we found our place, our shelter. A house that was weary and uncared for a long time.  

‘Homes get easily stiff when desolated." G.Seferis wrote. He is so right.

Returning home is like returning back to our soul. Where she likes nesting in secret rooms, drawers, cabinets.  Each creature along with men wants to retreat to his corner; to get lost in the depths of a nest, in the foliage of a tree, behind the carvings of a wooden hut in a shady forest. In its most secret corner behind the sheets of a wardrobe, under a hard shell, looking for a roof, an unbreakable shell.

That was exactly what I felt when we found ours. That I am returning home; where all the memories and senses are retrieved; where they go back to smells, images, textures, sounds; in the reservoir of the most important childhood memories.  If you think you had forgotten them all, then everything is revealed in front of you, around you or even better within you.

I had forgotten the absolute silence of nature every morning. This humble awaking that gives you space to breathe deeply. I had forgotten the mornings around the stove with the smell of hot tea and toasted bread waiting for you on the table. I had forgotten how I ran straight into the garden after finishing school. I threw the bag on the floor and I stayed there until it got dark.

I had forgotten the sound of cracking of the stairs as I ran into my bedroom. I had forgotten the warmth of the blazing fireplace, the sound of dry wood burning slowly. I had forgotten the big table in the kitchen where we spent many hours making sweets and crafts and chatting about everything and nothing. I had forgotten the summer barbecue in the garden, my birthday parties with the homemade cake and the dances under the stars.

But I remembered, every cell remembered and recalled all the precious things I had forgotten.  It brought them in front of me; in this house. We never choose houses because they are big, small, high ceilinged, low ceilinged, old or new.  We choose homes where we lived, felt safe, and if not, then we try to create them, make them to suit us. It is true, a space can affect the way we feel and move. It can bring out the best of us.

So let’s bring all our beauty in them, take care of them and fill them with all the immeasurable; with anything that makes a home a “vessel of life”.  

We will return there every time to withdraw from world. To fill our soul so she can come out feeling content again.

I am going back home.


Bibliography: "The poetics of space" G. Bachelard

Το δάσος μας

Το δάσος μας

Έυθραυστοι I We are fragile

Έυθραυστοι I We are fragile