Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Στο Λονδίνο με (απλά) μαθηματικά

Στο Λονδίνο με (απλά) μαθηματικά

Ένας άνθρωπος φαινομενικά ήσυχος. Από αυτούς που δε λένε πολλά, αλλά πάντα ξέρουν τι να πουν. Που για να μάθεις γι' αυτόν πρέπει να τον ρωτήσεις. Με χιούμορ περίσσιο, παρόλο που δε φωνάζει από μακρυά. Αγαπιέται από πολλούς και αγαπάει πολύ. Ξέρει να δίνει χωρίς να ζητάει. Τον έχω συναναστραφεί πολύ, τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Αν με ρωτούσαν τι έχω να πω γι αυτόν, θα έλεγα πως έχουμε τρεις στιγμές έντονης σύνδεσης. Η πρώτη ήταν ένα βράδυ του Νοέμβρη που σχολούσε από τη δουλειά και με τεράστια αμηχανία και αυτό το καταπληκτικό χαμόγελο μου ζήτησε να του στρίψω ένα τσιγάρο και άλλο ένα για το δρόμο. Η δεύτερη ήταν ένα βράδυ πρωτοχρονιάς που καπνίζαμε μαζί και δυο κουβέντες του με έκαναν να τον χαζεύω για ώρα. Η τρίτη ήταν η στιγμή που μοιράστηκε μαζί μου αυτό το κείμενο της δικής του εμπειρίας για το πώς βρέθηκε στο Λονδινάκι. Και τώρα μοιράζεται τις βαθιές αλήθειες του και μαζί σας. 

 

Στο Λονδίνο με (απλά) μαθηματικά

Από πού να πιάσουμε αυτή την ιστορία? Μακάρι να μπορούσα να σας πω από την αρχή. Αλλά δεν ξέρω πως αρχίζει. Τις πραγματικές αιτιατές σχέσεις της ζωής μου τις αγνοώ όσο οι άλλοι. Να πιάσουμε την ιστορία από τότε που συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο γρηγορότερος στην τάξη μου? Ή μήπως τότε που ο πατέρας μου με πήγε για πρώτη φορά να δω ταινία στον κινηματογράφο? Απ’ όταν τράβηξα μια τζούρα από τσιγάρο κi άκουσα το πρώτο μου τραγούδι των Νιρβάνα? Ή όταν φίλησα την Αθανασία? Δεν ξέρω. Ιστορίες πλάθουμε με αρχή, με τέλος και γνώμονα την λογική λες κι η ζωή θα αποκτήσει έτσι νόημα. Ας ξεκινήσω λοιπόν από εδώ, εν μέσω της όλης σύγχυσης, εδώ που η μοίρα σταμάτησε να πάρει μια ανάσα κι εγώ νόμιζα πως είχα βρει τον δρόμο μου και προχωρούσα.

Που πήγαινα εκείνο το βράδυ? Περίεργο το τι θυμάσαι… περίεργο το τι ξεχνάς. Είχα πάρει όμως την απόφαση μου, θα τα παρατούσα όλα και θα έφευγα. Μόλις θα έφτανα σπίτι θα έμπαινα στο site της Ryanair, της εταιρίας της καρδιάς μας όπως την αποκαλεί ένας φίλος, και θα έκλεινα εισιτήριο για Λονδίνο χωρίς επιστροφή αυτή τη φορά.

Κοίταξα στον καθρέφτη. Περνούσαν τα χρόνια. Περνούσαν οι ώρες. Που πήγε ο νέος που ήξερα 15 χρόνια πριν? Κάποτε νόμιζα ότι ήμουν άτρωτος. Κάποτε νόμιζα πως ήμουν καθίκι. Είχα καταλήξει ότι δεν ήμουν τίποτα από τα δύο, ότι ήμουν ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά ικανός για το σωστό και ικανός να αφεθώ στα πιο ανθρώπινα ένστικτα. Σήμαινε όμως αυτό ότι είχα ελεύθερη βούληση? Έχει ο άνθρωπος ελεύθερη βούληση? Μήπως δεν θα κάνουμε όλοι μας, δεδομένων των ίδιων υπολογισμών, των ίδιων πιθανοτήτων, των ίδιων απόψεων για το τι αποδίδει και τι όχι, την ίδια ακριβώς επιλογή ξανά και ξανά?

Έβγαλα τα παπούτσια μου και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Και το έκλεισα… Τι μέρα κι αυτή! Ήμουν εξουθενωμένος. Ήξερα ότι δεν θα με έπαιρνε αμέσως ο ύπνος. Έπρεπε όμως να προσπαθήσω να κοιμηθώ. Και για να το κάνω αυτό έπρεπε πρώτα να απαλλαγώ από την αίσθηση ότι είχα κάνει λάθος!Άνοιξα το ραδιόφωνο και ξεντύθηκα! Συνήθιζα να το αφήνω ανοιχτό με χαμηλωμένο τον ήχο γιατί με βοηθούσε να κοιμηθώ. Ίσως γιατί οι καθησυχαστικές φωνές των εκφωνητών μου θύμιζαν τη φωνή του πατέρα μου, μια φωνή που κάποτε μπορούσε να ανακοινώσει την καταστροφή του κόσμου και να σε κάνει να νιώσεις ασφαλής την ίδια στιγμή. Αλλά εκείνη τη νύχτα το ραδιόφωνο από μόνο του δεν μου έφτανε. Έβαλα να δω μια ταινία, μου αρέσει να βλέπω ταινίες. Πιο πολύ από το να διαβάζω βιβλία. Μια καλή ταινία μπορεί να λειτουργήσει έτσι που να σε κάνει να δεις τα πράγματα διαφορετικά. Τελικά ούτε η ταινία έκανε τη δουλειά της.

Μια καινούργια αρχή, μια δεύτερη ευκαιρία. Πολλοί δεν τα καταφέρνουν. Ε και? Αν δεν τα καταφέρω θα γυρίσω πίσω. Θέλω όμως να γυρίσω πίσω? Αυτό είναι το ερώτημα!!

Και πέρασαν οι μέρες και ήρθε η 30η του Οκτώβρη του έτους 2013. Βγήκα από το λεωφορείο καταμεσής της νύχτας… Κοίταξα γύρω μου, φόρεσα το μπουφάν, πήρα και την βαλίτσα μου κι άρχισα να περπατώ, άναψα ένα τσιγάρο. Δεν ξέρω γιατί καπνίζω. Δεν είμαι καπνιστής θέλω να πω ότι το αίμα μου δεν λαχταρά την νικοτίνη. Κάτι άλλο συμβαίνει, με ηρεμεί. Και στάχυα θα μπορούσα να πιπιλάω που λέει ο λόγος.

Προσπαθούσα να θυμηθώ πως ήταν τα πράγματα πιο πριν. Πιο πριν κ από πριν, μα δεν μπορούσα στο μυαλό μου έρχονταν όλα τα άλλα… Έκανα καλά που έφυγα, τέλος! Έκανα? Θα φανεί…

Περίεργο συναίσθημα να παρακολουθείς τους άλλους δίχως εκείνοι να μπορούν να σε δουν γιατί πολύ απλά δεν τους ενδιαφέρεις… Ερχόμενος από μια μικρή πόλη με γύρω στους 50.000 κατοίκους αυτό μου φάνταζε παράξενο. Τα φθινοπωρινά βράδια ήταν ακόμη αρκετά φωτεινά. Αναρωτήθηκα αν όλοι έβλεπαν αυτό που βλέπω εγώ… Μπορούσαν να δουν πόσο πράσινο ήταν το πάρκο απέναντι μετά από την πρόσφατη βροχή? Μάλλον όχι… Γιατί όμως? Θα το καταλάβαινα στην συνέχεια όταν κι εγώ θα κρατούσα το κινητό στα χέρια για παρέα στο λεωφορείο ή στο μετρό ή θα με έπαιρνε ο ύπνος από την κούραση της ημέρας.

Και πέρασαν 3 χρόνια. Δεν είναι πολλά… δεν είναι λίγα. Άλλα 2 και φτάνω τα 5 τα οποία νομίζω ότι είναι σαν τα 7 χρόνια φαγούρας σε ένα γάμο. Έχω καταλήξει, από φίλους και γνωστούς, ότι στα 5 αποφασίζεις αν θα ευτυχίσεις στον γάμο σου με αυτή την πόλη ή θα χωρίσεις οριστικά (?). Σε αυτά τα 3 χρόνια γνώρισα ανθρώπους κι ανθρώπους, μερικοί είναι απλώς γνωστοί, μερικοί είναι η οικογένεια μου εδώ. Νομίζω είμαι από τους τυχερούς. Απέκτησα κι έναν ακόμα αδερφό σε αυτή την πόλη.

Αλλά… Υπάρχει ένα ΑΛΛΑ… Μου λείπουν πολλά… Ούτε καν θα αναφερθώ στον ήλιο και στην θάλασσα (χωρίς να τα υποτιμώ βέβαια), πάντα μου άρεσε η βροχή. Θα αναφερθώ στον χρόνο που περνάει… Που περνάει μακριά τους και εγώ δεν είμαι εκεί να τους βλέπω να μεγαλώνουν, να γελάνε, να κλαίνε, να μαλώνουν, να αρρωσταίνουν, να τρελαίνονται που η μικρή έβγαλε δοντάκι ή έκανε τα πρώτα της βήματα και εγώ να τα βλέπω σε βιντεάκια του ενός λεπτού μέσω του Messenger ή μέσω Skype και να πρέπει να γελάω ενώ από μέσα μου θέλω τόσο πολύ να κλάψω.

Έκανα καλά λοιπόν που έφυγα?

Δεν ξέρω θα φανεί…

Έχω άλλα 2 χρόνια…

Γιάννης

 

 

A man seemingly quiet. One of those who say little but always know what to say. If you want to learn about him you have to ask. A great sense of humor, although not shouting from far away. Loved by many and loves a lot. Giving without asking back. I've socialize him a lot, I appreciate him even more. If you asked me what I have to say about him, I would say that we have three intense moments of connection. The first was one November night when he had finished from work and with huge embarrassment and this amazing smile on his face asked me to roll him a cigarette and another one for the road. The second was a New Year's night when a few words he said left me staring at him for the rest of the night. The third was the time he shared with me the text of his own experience about how he came to London. And now he shares his deep thoughts with you.

 

To London through (basic) maths

 

Where to start this story? I wish I could tell you from the beginning, but I do not know how it begins. I ignore my real causal relationships of life as much as everyone. Shall we grasp the story since I realized that I was the fastest boy in my class? Or since my father first took me to the cinema? From when I took a puff from a cigarette and listened my first song of Nirvana? Or when I kissed Athanassia? I do not know. We make stories with a beginning  and end and rationally as if life would thus make sense. Let's start from here. Where the fate stopped to take a breath and I thought I had found my way and kept going. Where was I going that night? Strange what you remember ... Strange what you forget.

But I had taken my decision to give up everything and leave. Once I was arriving home I would enter the Ryanair site, the company of our hearts as it is called from a friend, and I would book a ticket to London. No return this time. I looked in the mirror. The years had passed. The hours had passed. Where did the young man I knew 15 years ago go? Once I thought I was invulnerable. Once I thought I was an ass. I had concluded that I was nothing of the two. I was a man of flesh and bones capable of right and able to let myself in the most human instincts. But did that mean that I had free will? Have we got free will? Wouldn't we do the same choices over and over again, given the same calculations, the same probability, the same views on what works and what does not?

I took off my shoes and lay down on the bed. And I booked it ... What a day! I was exhausted. I knew I would not fell asleep easily. But I had to try!. And to do that I first had to get rid of the feeling that I had made a mistake! I opened the radio and took my clothes off. I used to leave it open with low volume because it helped me sleep. Perhaps because the reassuring voices of the announcers reminded me the voice of my father. He could announce the end of the world and make you feel safe at the same time. But that night the radio was not enough to me. I found a movie. I like to watch movies  more than reading books. A good film can make you see things differently. Ultimately neither the movie did its job.

A new beginning, a second chance. Many fail. So what? If I fail I will go back. But do I want to go back? This is the question !! And the days passed and it's the 30th of October  2013. I jumped out of the bus in the middle of the night ... I looked around, I wore my jacket, I took my suitcase and I started to walk. I lit a cigarette. I do not know why I smoke. I'm not a smoker, meaning that my blood is not craving the nicotine. Something else is going on. It calms me.

I was trying to remember how things were before. Even earlier than before, but I couldn't. I did well I left! Did I? We'll see…

It is a strange feeling watching others without them watching you, simply because they are not interested in you... Coming from a small town with around 50,000 residents it seemed strange to me. The autumn evening was still bright enough. I wondered if everyone saw what I see ... How green was the opposite park after the recent rain. Probably not… But why? I will understand it later. When I would keep my eyes on my mobile on the bus or the subway or fell sleep because of the tiredness of the day.

Three years have gone. Other 2 and I get to 5 which I think is like seven years itch at a wedding. I have come from friends and acquaintances, that at 5 years you decide whether to feel happiness to your wedding with this city or divorce. In these three years I met many people, some are my family here. I am of the lucky ones. I've made another brother in this city. But… There is a BUT... I miss a lot ... Will not even mention the sun and the sea (without underestimating them of course) but I always liked the rain. I will refer to the time that passes...

The time that passes and I'm not there to see my family grow up, laugh, cry, get sick, go crazy with the my little niece's first tooth or her first steps and I have to see all these in one minute videos through Messenger or Skype and have to laugh when I want to cry myself out.

Was leaving the right thing to do? I do not know but I will see...

I have two more years ...

Yannis
 

 

30+1 lessons of (my) Life

30+1 lessons of (my) Life

Μαθητές του κόσμου | Students of the world

Μαθητές του κόσμου | Students of the world