Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Για το ταξίδι | For The journey

Για το ταξίδι | For The journey

1:40 μμ σταθμός Κτελ Θεσσαλονίκης. Περιμένω το λεωφορείο για Ασπροβάλτα. Το παίζω τουρίστρια, μασουλάω ένα σάντουιτς και χαζεύω τον κόσμο που φτάνει και αναχωρεί για τον προορισμό του. Πάντα με γοήτευαν οι σταθμοί, τρένων, λεωφορείων, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια. Οι αγκαλιές εκεί είναι σπουδαίες, κάποιες τις παίρνεις μαζί σου για το δρόμο. Κι αυτό το φευγιό, σου γνέφει πονηρά κι εσύ νομίζεις πως θα πάρει από πάνω σου κάθε βάρος ,κάθε πόνο. Αμ δε, σε γέλασε, τα κουβαλάς όλα μαζί σου όπου κι αν πας.

Διαβάζω ένα βιβλίο, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, το κλείνω. Ανοίγω το τηλέφωνο μου, χαζεύω στο facebook και πέφτω πάνω στο blog της Κατερίνας μου. Αρχίζω να διαβάζω το τελευταίο κείμενο της. Περίπου στα μισά αρχίζω να βουρκώνω. Κοιτώ δεξιά, αριστερά να δω τι γίνεται γύρω μου. Φορώ τα γυαλιά ηλίου μου και συνεχίζω να διαβάζω με μανία. Μετά από λίγο δε μπορώ να σταματήσω τα δάκρυα μου. Δε κοιτώ πια πουθενά αλλού απλά διαβάζω και κλαίω και πνίγω τα δάκρυα μου κάτω απ' τα γυαλιά μου.

Μιλά για τον μαραθώνιο που έτρεξε μια βδομάδα πριν, οπού τερμάτισε για ακόμη μια φορά και περιγράφει αυτή την ξεχωριστή εμπειρία. Γι' αυτό κλαις? Με ρωτάς φυσικά με απορία. Κλαίω για την επίπονη, επίμονη, μοναχική διαδρομή πολλών μαραθωνοδρόμων που γνωρίζω και ζουν γύρω μου τα τελευταία χρόνια. Πολλοί από τους οποίους έχασαν τον στόχο και χάθηκαν στην διαδρομή. 'Αλλοι πάλι, βρήκαν τον τρόπο και απολαμβάνουν ακόμα το ταξίδι. Ανάμεσα τους κι εγώ,  που μια με βρίσκω, μια με χάνω. Μέσα απ' τα λόγια της ένα πράγμα έμαθα. Να φωνάζω δυνατά στον εαυτό μου,

" Κάντο για το ταξίδι"

Σ' όλους εσάς εκεί έξω που είστε εδώ μόνοι, με οικογένειες, με το ταίρι σας, κάν΄τε το για το ταξίδι. Κι ας είναι ζόρικο κι ας πονάει  αυτή η αλλαγή, σταματήστε ένα λεπτό και απολαύστε τη διαδρομή. Τι κάνεις σε ένα ωραίο ταξίδι? Απολαμβάνεις, κοιτάς το τοπίο, βγάζεις φωτογραφίες. Γι' αυτό επέλεξες να είσαι εδώ, για τη διαδρομή όχι για το τέλος. Στόχος είναι το ταξίδι. Κι αν είσαι με παρέα ακόμα καλύτερα. Κι αν δίνεις το χέρι σου στον διπλανό σου και του φωνάζεις "προχώρα" την ώρα που έχει κλατάρει η διαδρομή αποκτά άλλη διάσταση. Μαλακώνει, δεν πονάει τόσο η απόσταση.

Όταν συναντιόμαστε με τα κορίτσια του Bloom η ερώτηση μου κάθε φορά είναι πάντα η ίδια, "γιατί γράφουμε?" 

Γράφω γι' αυτό το μαζί. Και θα συνεχίζω να γράφω. Για όλους εκεί έξω, που αισθάνονται μόνοι, εξαντλημένοι, πιεσμένοι, χαμένοι σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη ζωή. Να θυμάστε πως δεν είστε μόνοι. Ψάξτε για το μαζί, είναι έκει έξω. Όλα γλυκαίνουν όταν μοιράζονται. Και ο πόνος και η χαρά και ναι η ζωή χωρίς παρέα δε νοείται. Τα "χιλιόμετρα" δεν περνούν χωρίς μια αγκαλιά, ένα σκούντημα στην πλάτη, ένα πάμε. Είναι δύναμη, ασφάλεια.

Μέσα σε ώρες μοναξιάς ο φόβος αποκτά άλλη διάσταση. Δοκιμάζεις τον εαυτό σου, τις αντοχές σου αλλά και γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου, τα όρια σου. Σπουδαίο δώρο που αποκτάται μετά απο πολλές ώρες αναμέτρησης μαζί του. 'Ετσι μόνο έρχεται η επίγνωση που σου δείχνει το δρόμο για να ανακαλύψεις πτυχές σου και δυνάμεις κρυφές. 

Κι όταν δίνεις το χέρι το κάνεις γιατί πρώτα το έχες ζητήσει εσύ. Και ξέρεις πόσο πολύτιμο είναι. 

Έχω δει ανθρώπους να χάνουν σπίτι και δουλειά. Να μένουν με μια βαλίτσα στο χέρι. Στο Λονδίνο το "σπίτι" σου είναι οι άνθρωποι σου. Αυτοί που ανοίγουν την πόρτα χωρίς να ρωτούν, γιατί ξέρουν.

Σας θαυμάζω, όλους έναν έναν εκεί έξω. Όσοι έχετε παλέψει με σπίτια, δουλειές, μεταπτυχιακά, σπουδές είστε οι δικοί μου μαραθωνοδρόμοι, όλοι εσείς που δεν εγκαταλείψατε όχι το ταξίδι, αλλά προπάντων δεν εγκαταλείψατε τον εαυτό σας. Και νοιώθω πραγματικά τυχερή που σας έχω γνωρίσει. Σας έχω θαυμάσει.

Γιατί αλήθεια τι θα ήταν το ταξίδι χωρίς τη διαδρομή?  Στην άλλη άκρη περιμένει το φως. Έλα.

 


1:40 mm I am at Thessaloniki 's bus station, waiting for the bus that goes to my hometown. I look like a tourist, sneaking a sandwich, staring at  people who arrive and depart for their destination. I have always been fascinated by stations, harbors, airports. Hugs there, are awesome, you can take some of them with you as a gift for your trip. Oh and you also think that your getaway will soften your soul from any pain and trouble you feel. But that's a lie, you carry them with you wherever you go.  

I read a book, I cannot concetrate. I open my phone and I look at facebook when I stop at my beloved Katerina's blog.  I start reading and in the middle of her post I start crying. I look around and I put my sun glasses while I continue reading with fury. After a while, I just can't stop crying. I don't care if there is anyone around, I just cry and strangle under my glasses. 

She writes about the marathon that she had paricipated a week ago, where she finished once again and describes all of this amazing experience. But why am I crying now ? That's your question.  I cry for the painful, persistent, lonely journey of many marathon runners I have known who have been living around in the last years. Some of them lost their goal and got lost on the way. Others found their way and they still enjoy the journey. Among them, myself, in both ways. Through Katerina's words, there was one thing that I learned to shout loudly to myself, 

" Do it for the journey"

To all of you out there who are alone, with families, with your partner, do it for the journey. Even if it's hard and it hurts stop for a moment and enjoy the route. What  you usually do when you travel? You enjoy, gazing the beautiful view, taking pictures. That's why you choose to be here for the journey, not for the end. The aim is the journey. If you have a company it is much more enjoyable. If you give your hand to the one next to you and you cry to him "go ahead" when he's feeling weak, the route seems different. There is so much meaning in it. It softens, distance doesn't hurt so much any more. 

In our meetings with the Bloom girls I always ask them : Why do we write? 

I write because of this magic word "together". And I will keep writing. For all the people out there feeling lonely, exshausted, lost in a new country, in a foreign life. Remember you are not alone. Look for another hand, it's there waiting for you. It's all sweeten when it's shared. Pain, joy and life without company, does not exhist. There is so much power and secureness in there.

Whithin hours of loneliness fear usually grows. You test yourself, your strengh, your limits. But there is a great gift that comes after so many hours of confrontation with yourself. You will discover awareness that shows you the way to discover aspects and hidden powers. 

And when you give your hand for help is because you have already asked it for yourself before. You know how precious is.

I have seen people losing their homes and jobs as well. In London your home is your people. The ones that open their door without asking why.

I admire you, each of you. Those who are struggling with homes, jobs, studies. These are my marathon runners. All of you that didn't give up neither the journey nor yourselves. I feel deeply grateful that I have met you. I have admired you and I still do.

What would it be traveling without the journey? At the other side of the road, the light waits for you. Come.

 

 

Έυθραυστοι I We are fragile

Έυθραυστοι I We are fragile

30+1 lessons of (my) Life

30+1 lessons of (my) Life