Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Μαθητές του κόσμου | Students of the world

Μαθητές του κόσμου | Students of the world

Σταύρος και Αφροδίτη, Αφροδίτη και Σταύρος, οι δύο ήλιοι μου. Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στο Aγγλικό σχολείο 2.5 χρόνια πριν. Ο Σταύρος 6 χρονών τότε, φορά τη μπλε στολή του και ξεκινάμε. Όλοι μαζί. Μόλις φτάνουμε στην πόρτα κοντοστέκεται, γυρίζει πίσω, με κοιτά με ένα ντροπαλό χαμόγελο και συνεχίζει να προχωρά μέχρι που τον χάνω ανάμεσα στα άλλα παιδιά. Ένα καινούριο ταξίδι ξεκινά. Η Αφροδίτη κοντά στα 4, θα ακολουθήσει 6 μήνες μετά.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν τελευταία πως έζησαν τα παιδιά μας αυτή την αλλαγή. Πως ήταν σε ένα καινούριο περιβάλλον, ένα καινούριο σχολείο, όπου δεν ήξεραν τη γλώσσα και δεν γνώριζαν κανέναν.

"Μαμά έκανα έναν καινούριο φίλο τον Oliver" ήταν η πρώτη του κουβέντα μόλις γύρισε εκείνη τη μέρα από το σχολείο. Με ένα πλατύ χαμόγελο στη μούρη και μάτια γεμάτα ενθουσιασμό μου περιέγραψε τί έπαιξαν και τι του έκανε εντύπωση στο καινούριο του σχολείο. Για βδομάδες, μήνες το παρατσούκλι του ήταν huggy, γιατί αγκάλιαζε τους συμμαθητές του, προσπαθώντας να επικοινωνήσει. Επιδίωκε συναισθηματική επαφή.

Κι εγώ με τον μπαμπά του τον κοιτούσαμε όλο αγωνία. Θα τα καταφέρει? Μα τα είχει ήδη καταφέρει, γιατί δεν τον απασχολούσε αν πήρε την σωστή απόφαση, δεν τον ένοιαζε οτι δεν ήξερε τη γλώσσα. 

Τόσο απλός ο κόσμος των παιδιών. Ο οδηγός μας τον πρώτο καιρό που είμασταν ολίγον χαμένοι. Πολλά τα καινούρια, πολλά συναισθήματα, σκέψεις, αλλά η στάση των παιδιών μας πιστέψτε με ήταν το γιατρικό μας.

Ίσως γιατί κι εμείς κατά βάθος θέλαμε όλο αυτό να'ναι μια θετική εμπειρία για όλους μας. Μια καινούρια περιπέτεια με άγνωστη κατάληξη. Άλλωστε τα παιδιά ζουν τις περιπέτειες χωρίς να βάζουν τέλος. 

Η αλήθεια είναι πως θεωρώ οτι αυτή η στάση τους δεν ήταν διόλου τυχαία. Κι αυτό γιατί ξέρω πολύ καλά μέσα μου τα βήματα για να φτάσουμε μέχρι εκεί. Τα βήματα που ξεκίνησαν 6 χρόνια πριν σ' ένα μαγικό σχολειό. Στο 'Σχολείο της Φύσης", τη δεύτερη οικογένεια μας. Ένα σχολείο διαφορετικό από τ' άλλα. Σ' αυτό το σχολείο επιστρέφει ο γονιός στην παιδική ηλικία που θα ήθελε να ζήσει.

 

Κι αυτό γιατί βρίσκεται γύρω από τη φύση, με σπουδαιότερο κέντρο αυτούς τους μικρούς ανθρώπους που εκπαιδεύονται σε ουσιαστικές αξίες όπως η αγάπη και η χαρά, μαθαίνουν να προσφέρουν, να εκτιμούν την απλότητα, να καλλιεργούν τη συνεργασία  αλλά και την προσαρμοστικότητα, όλα με τρόπο βιωματικό. Μαθαίνουν να πιστεύουν στον εαυτό τους και στις δυνατότητές τους. Όπου δεν υπάρχουν "δε μπορώ", μόνο τεράστια "θέλω". Που σκαρφαλώνουν σε δέντρα, πιστεύουν σε νεράιδες και ξωτικά, χτίζουν σπίτια από λάσπη, κατασκηνώνουν και κοιμούνται δίπλα στη θάλασσα ακούγοντας τα κύματα και ζουν, συμμετέχουν σε κάθε πρόκληση. Μαζί τους εκπαιδευτήκαμε κι εμείς, οι νέοι γονείς, μέσα απο παιχνίδια, σεμινάρια, δραματοθεραπεία, εκδρομές, εμπειρίες ζωής και έτσι γίναμε ναι, οικογένεια.

Ο λαβύρινθος του νου, Θάσος

Ο λαβύρινθος του νου, Θάσος

Αυτή την οικογένεια φέραμε μαζί μας στο καινούριο μας σχολείο. Που είναι σίγουρα αρκετά διαφορετικό. Όμως με υπέροχους, υποστηρικτικούς δασκάλους, που αφιέρωσαν περισσότερο χρόνο απο τον καθιερωμένο για να βοηθήσουν τα  παιδιά μας να μάθουν να μιλούν και να διαβάζουν αγγλικά. Με δημιουργικούς τρόπους μάθησης όπου τα παιδιά δε στέκονται μπροστά σ' ένα ξερό βιβλίο ανάγνωσης. Διαβάζουν λογοτεχνία στο μάθημα της γλώσσας και παίζουν βόλους για να μάθουν μαθηματικά. Γνωρίζουν διαφορετικές κουλτούρες, ήθη, έθιμα, κουζίνες. Αλλά και νέες οικογένειες με διαφορετική δομή απο τη δική μας, οικογένειες δύο μαμάδων ή δύο μπαμπάδων και είναι τόσο υπέροχο αυτό. Εξερευνούν μουσεία και πάρκα συχνά και έχουν φίλους απ' όλο τον κόσμο, την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Ν.Κορέα, το Κόσοβο, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ισλανδία και είναι απίθανο πως στα μάτια τους βλέπω το ίδιο χρώμα. Το ίδιο χαμόγελο, ακούω το ίδιο γάργαρο γέλιο, την ίδια αγνή παιδική ψυχή που δεν έχει φραγμούς και όρια.

Αυτό το βήμα μας έκανε όλους πιο σοφούς, πιο ώριμους, πιο γενναίους, Ξεκλείδωσε δυνάμεις, πρόβαλε δυνατότητες και σίγουρα μας έφερε πιο κοντά. Ένα μεγάλο μέρος απ' όλο αυτό το χρωστάμε σ' αυτό το διαφορετικό σχολείο. Την ασπίδα αλλά και το καταφύγιο μας όταν αισθανόμασταν ευάλωτοι.

"Γιατί μόνο με την καρδιά οδηγείται ο άνθρωπος"

Στην Βέτα

Με πολύ, πολύ αγάπη

Αργυρώ xxx

 


Stavros and Afroditi, Afroditi and Stavros, my two sunshines. First day at school, first day at an English school 2.5 years ago. Stavros 6 years old then, is wearing his blue uniform and we are ready to leave. All toghether. Once we reached the front door, he turns back,  looks  at me smiling shyly and he moves on until he is lost among the other children. A new journey had just began. Afroditi at her 4, followed 6 months later. 

Many friends are asking me lately about how our kids experienced that change. How they reacted in a new enviroment, a new school,  where they knew no English and did not know anyone at all.

"Mum I have a new friend, Oliver" were his first words, after returning home that day . With a big smile on his face and eyes full of excitement he described what they played and  what really impressed him at his new school. For weeks, months, his nickname was"huggy", cause he embraced his classmates, trying to communicate. Seeking for emotional contact.

 His dad and I, stared at him anxiously. Will he make it? But he had already succeded cause he didn't care neither about the right decision, nor about the new language. 

 Kids world is so simple. This was our guide during the time when we were a little lost. So many new things, feelings, thoughts, but Stavros's and Afroditi's attitude believe me healed us.

Maybe because, deep inside we really wanted  all this to be a positive experience for all of us. A new, big adventure with an unknown outcome.  Kids experience  adventures without putting an end to them.

The truth is that I believe that this attitude was not accidental at all. That's because deep inside I knew very well the steps  to get there. The steps started 6 years ago in a magic school. In the "School of Nature" our second precious family. A school different from the others. In this school parents go back to the childhood they would like to live.

That's because the school is surrounded by nature and with these important, little humans in it's core. They are trained to experience  essential values such as love, joy, offer,  appreciating simpicity, fostering cooperation and adaptability. They learn to believe in themselves and  their abilities. There, there are no "I can't do it" but just tremendous "I want".  Climbing  trees, believing in fairies and elves, building magic houses with cob, camping and sleeping by the sea listening to the waves. Paricipating in each challenge with so much joy. As new parents we where trained with them through play, workshops, seminars, dramatherapy, trips, life experiences and so we became family.

Labirynth of mind, Thassos island

Labirynth of mind, Thassos island

Therefore we brought this family to our new school, which is certainly quite different. Nevertheless full of wonderful and supportive teachers who  spent much more time than the normal, in order to help our two kids learn to speak and read English. Using a lot of creative ways to learn, they do not just read a book. They read literature to learn literacy or play board games to learn maths. They learn about different cultures, customs, traditions, cuisines, but also about families with different structure  such as families with two mothers or two fathers and this is so wonderful. They often explore museums and parks and  have friends from all over the world, like Japan, India, S. Korea, Kosovo, China, Russia, Iceland and it is awesome that I see the same color in their eyes. The same smile, I hear the same gurgling laughter and the same pure children's soul which has no barriers and limits.

This step has made us all much wiser, more mature, more brave. It unlocked forces, raised possibilities and certainly brought us closer. Much of all this we owe to this different school. Our shield and our shelter when we felt vulnerable.

"Because the human is driven only by his heart"

To my beloved Veta

Argyro xxx

 

 

Στο Λονδίνο με (απλά) μαθηματικά

Στο Λονδίνο με (απλά) μαθηματικά

Next stop... London

Next stop... London