Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

WE WILL BE WAITING FOR YOU
Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν, τραγουδάει ο αγαπημένος Γιάννης Πουλόπουλος. Κι εμείς συζητάμε συνεχώς για τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς εμάς όλων που αφήσαμε τη χώρα μας και χτίζουμε το μέλλον μας σε κάποια άλλη. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που μένουν πίσω? Πώς νιώθουν και τι σκέφτονται οι φίλοι και οι συγγενείς μας? 
Αυτήν την οπτική γωνία μας μεταφέρει γραπτά η Μαρία Μανζιέρη. Η δική μου Μαίρη. Μία από αυτούς που έμειναν πίσω. -xxx Λία

 

ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ…

Στον Νίκο και την Βούλα, στην Λία και την Μυρτώ, στην Κέλλυ και την Κλέλια, στον Πάνο και την Άννα, στον Αλέξανδρο και τον Πρόδρομο, στην Αγγέλα και την Κορίνα, στην Βάσια και τον Γιώργο. Σε όλους αυτούς που διεκδίκησαν το μέλλον τους και μου λείπουν όσο η δυνατότητα να ονειρευτώ το δικό μου.

 

Ιούνιος 2010. Αποχαιρετώ τους φίλους μου στο αεροδρόμιο Μακεδονία. Λέω ότι φεύγω για μια καλύτερη τύχη. Τρία χρόνια μετά οι ίδιοι φίλοι με υποδέχονται πάλι πίσω. Δεν θέλω να εξηγήσω και δεν ρωτάει κάνεις.

Ιούνιος 2013. Οι ρόλοι είναι για να αντιστρέφονται. Τα ρολόγια για να γυρίζουν τους δείκτες τους, μπρος ή πίσω. Οι άνθρωποι για να μαθαίνουν να ζουν, μαζί και χώρια. Αυτή η πολυπλοκότητα. 

Και σιγά σιγά, μήνα με το μήνα βρισκόμουν ξανά στο ίδιο σημείο. Στην αίθουσα αναχωρήσεων του αεροδρομίου Μακεδονία αποχαιρέτησα φίλους και συγγενείς. Ή φίλους σαν συγγενείς. Τους περισσότερους ήξερα ότι θα αργήσω να τους ξαναδώ. Άλλοι έφυγαν πανηγυρικά, άλλοι όσο διακριτικά το αποφάσισαν.

Αν δεν δουλέψω, θα τρελαθώ. Θα φύγω, ρε. Εδώ μας κοροϊδεύουν. Βγάλαμε τα μάτια μας στα βιβλία και μας κατάντησαν παροπλισμένους

Τους περισσότερους τους συνόδευσα μέχρι τον έλεγχο διαβατηρίων. Σύραμε μαζί τις βαλίτσες τους μέχρι το τέλος. Αχ, αυτή η ανάγκη να του σηκώσεις τα τελευταία βάρη, πριν τα πάρει όλα πάνω του. Περίμενα υπομονετικά δίπλα τους στον έλεγχο αποσκευών, αγκάλιασα τους γονείς τους, που δάκρυζαν πιο πίσω κρυφά.

Να περνάς να βλέπεις τη μάνα μου», «Θα τα καταφέρω, ρε. Κι όταν γυρίσω θα έχουν αλλάξει όλα. Κι άμα γουστάρεις ακόμα, θα κάνουμε εκείνο που λέγαμε».

Θυμάμαι τη μαμά μου, όταν εκεί, στην τελευταία αγκαλιά πριν το ταξίδι μου, έλεγε: «Και στο φεγγάρι να ήταν η τύχη σου, θα σου έδινα μια κλωτσιά να πας εκεί γρηγορότερα»

Θυμώνω ακόμα που μου λείπουν. Κι αν κάτι με αδειάζει από εκείνες τις εικόνες είναι που παίρνω μόνη τον δρόμο της επιστροφής από το αεροδρόμιο. Είναι εκείνο το μισάωρο που πρέπει να αποδεχτώ το τέλος της ζωής όπως την ξέραμε μέχρι τότε. Είναι η ευθύνη να συνεχίσω την κάθε μέρα σαν να μην έφυγαν ποτέ.  

Τώρα τα τηλέφωνα τους έχουν αντικατασταθεί από πολυψήφια νούμερα του εξωτερικού. Τώρα οι διευθύνσεις τους είναι κάτι ακατανόητα μακρινάρια σε λατινική γραμματοσειρά. Τώρα τα τηλεφωνήματα μας είναι περιορισμένα. Τώρα τα νέα μας γίνονται παλιά μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Ξεχνιόμαστε...

Δεν την αντέχω αυτή τη βροχή. Θέλω να γυρίσω στο καλοκαίρι του χειμώνα μας.», «Τράβα, μωρέ, τις μέρες να περάσουν πιο γρήγορα

Ευτυχώς, αυτοί κατάλαβαν νωρίς, ότι η ζωή στην Ελλάδα δεν είναι ό,τι μας έταζαν για να διαβάσουμε στο σχολείο. Με όποιον τρόπο, παλεύουν για την επιλογή τους. Ελπίζουν στην αξιοκρατία. Δεν κρύβουν τα πτυχία τους και δεν κάνουν εκπτώσεις σε όσα με κόπο απέκτησαν. Καμία συνθήκη δεν είναι ιδανική. Όταν, όμως, εκλείψει η ελπίδα, τότε γινόμαστε απεγνωσμένοι. Και η απόγνωση δεν χωράει στα νιάτα. Περισσεύει, ασφυκτιά.

Θα σας περιμένουμε, κάνοντας ό,τι περνάει από το χέρι μας για να επιστρέψετε σύντομα. Αλλά κι εσείς, μην εκπλαγείτε αν μάθετε ότι τα βροντήξαμε όλα και ερχόμαστε να σας βρούμε. Θα είναι επειδή δεν θα έχει μείνει ούτε ψήγμα ελπίδας να μας ενώνει.

(Αυτό το κείμενο θα έπρεπε να είχε γραφτεί χρόνια πριν. Για εμάς που μείναμε πίσω. Για τα δικά μας αδιέξοδα από τη δική σας απουσία. Όσοι μείναμε στην Ελλάδα, δεν κάναμε τίποτα σημαντικότερο από εσάς που φύγατε. Είναι περισσότερες οι φορές που δεν νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό. Όλοι, όμως, παλεύουμε για κάποιον ή για κάτι που μας κινητοποιεί. Τουλάχιστον, ας δώσουμε μια κοινή υπόσχεση: Να μην χάσουμε την έξοδο κινδύνου. Να μην ξεχάσουμε την έμπνευση. Κι όταν «θα βρεθούμε ξανά, όταν όλα θα έχουν περάσει..», να θυμηθούμε να μην κάνουμε τα ίδια λάθη. Να έχουμε το θάρρος να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι σ’ αυτούς που θα δημιουργήσουμε. Όχι το θράσος να τους κουνήσουμε το δάχτυλο. Από αυτό είμαστε όλοι χορτασμένοι. Γιατί αν, «αύριο», υπάρξει έστω κι ένας νέος άνθρωπος, που θα φοβηθεί να διεκδικήσει τη ζωή που του αξίζει, τότε θα είμαστε ήδη τελειωμένοι.)

Μαίρη Μανζιέρη/ Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

 

 
Those who leave and those who stay, sings the  great Greek singer Giannis Poulopoulos. We always talk about the feelings, the thoughts and the difficulties that we have to face. By we, I mean the people who left their country and try to build their lives in another. But what about the people who stayed back at home? Family and friends. How do they feel? What are their thoughts? From this point of view is writing Maria Manzieri. My own Mairi. One of those who stayed back. - xxx Lia

 

WE WILL BE WAITING FOR YOU...

To Nikos and Voula, Lia and Myrto, Kelly and Klelia, to Panos and Anna, Alexandros and Prodromos, to Angela and Korina, to Vassia and George. To all those who claim a better future and I miss them as I miss the possibility to dream about my own.

 

June 2010. I say goodbye to my friends at Macedonia airport. I say that I am leaving to find a better luck. Three years later the same friends welcome me back. I do not want to explain anything and nobody is asking me to.

June 2013. Roles are to be reversed. Clocks are supposed to move their hands forth or back. So that people can learn to live together and apart. This is the difficult part.

And slowly, month after month, I found myself again in the same place. In the departure area of Macedonia airport, I said goodbye to friends and relatives. Or friends that were like relatives to me. For most of them I knew that it would take a lot of time to see them again. Others left with celebrations, others as discreetly as they had decided.

-“If I do not have a job, I’ll go mad. I’m going to leave. They are making fun of us here. Our eyes hurt from studying and we ended up useless”.

I accompanied most of them until passport control. We pulled their suitcases together until the end. Yeah, this last need to lift all their final weights before they handle them all by themselves. I was patiently waiting beside them during baggage check-in, I hugged their parents who secretly shed a tear further back.
-“Please visit my mom”, “I’ll make it. And when I return, everything will be different. We will do the thing we talked about, if you still want to”.
I remember my mom, during the last hug before my journey she told me “If your luck was at the moon, I would kick you so that you can get there faster”. 

I still get angry at myself for missing them. I feel empty inside when I think about these images on my way back from the airport, alone. It’s this half hour in which I have to accept the end of the life as we knew it until then. It’s the responsibility to continue living my every day as if they never left.

Their telephone numbers have now been replaced by foreign multi-digit numbers. Their addresses are now some long, incomprehensible words written in Latin letters. Our phone calls are now limited. Our news becomes old news until we meet again. We forget one another…

-“I can’t stand this rain. I want to go back to the summer of our winter”. “Please, make the days go by faster”.

Luckily, they were the ones who realized quickly that life in Greece was nothing like what they promised to us so that we would study at school. In any way they can, they fight for their choice. They believe in meritocracy. They do not hide their degrees and they do not cut corners when it comes to what they struggled to succeed. No condition is ideal. But when hope is extinct, then we become desperate. And desperation is no feeling for a young person. It is too much now and it is suffocating.

We will be waiting for you and we will do anything possible so that you can come back soon. You on the other hand should not be surprised if we quit everything here and come to find you. In case this happens, no grain of hope will be left to unite us.

(This text should have been written years ago. For all of us who stayed behind. For our own dead-ends resulting from your absence. Those of us who stayed in Greece did nothing more important that all of you who have left. There are a lot of times that we do not feel proud about that. However, all of us are fighting for someone or something that motivates us. We should at least make a mutual promise: Not to lose the emergency exit. Not to forget inspiration. And when:”we meet again and everything is gone”, we should remember not to make the same mistakes. To have the courage to face up to our responsibilities against the new generation that we will create. Not the audacity to point our finger at them. We are all fed up with this behaviour. Because if “tomorrow” there is even one young person who is afraid to claim the life he deserves, then we will already be finished).

Mairi Manzieri/ Thessaloniki, Greece

Love London All Year Long!

Love London All Year Long!

Confessions of an expat | Εξομολογήσεις ενός ξενιτεμένου

Confessions of an expat | Εξομολογήσεις ενός ξενιτεμένου