Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Confessions of an expat | Εξομολογήσεις ενός ξενιτεμένου

Confessions of an expat | Εξομολογήσεις ενός ξενιτεμένου

In all these years living in London, my path has crossed with people from all over the world, it's one of the privileges of living abroad. I meet people from different cultures and religions, only to realise how similar we all are. My friends group is a puzzle of different nations but with one fundamental similarity; we are all expats. We all live thousands of miles away from our families and share similar fears and thoughts;

I wish I could be in 2 places at the same time.. (thank God for Skype!)

How often can I visit home this year? I wish my family could visit more often..

My parents are getting older and I am not there for them, to take care of them, to grow old with them, to share my life with them..

My sister/brother is getting married and starting a new family, am I missing out by not being there?

Do I want my children to grow up without their grandparents being close?

When will I go back? Will I ever go back? 

I have no doubt that my family also shares the same thoughts but we don't talk about them very often, we don't have the answers I guess.. And although the obvious answer would be to go back home permanently, it is not that easy anymore. Maybe because my husband is German or because Greece is still in recession, but the bottom line is that my journey doesn't involve a long stop in Greece anytime soon.

And so, my expat friends have become my extended family. I rely on them to fill in the gaps of not living close to my parents and sister. And they equally rely on me. And I love them for that.

What is happening in the US right now is just crazy. It makes me sad and furious. A nation formed by immigrants, bans immigrants. Expats ban expats. Where is all this xenophobia coming from? How can America forget its own history?

This is a dangerous mindset. One that celebrates our differences and not our similarities can only divide. Period.

F


᾽Ολα αυτά τα χρόνια που ζω στο Λονδίνο, έχω συναντήσει ανθρώπους από όλο τον κόσμο, είναι ένα από τα προτερήματα του να μένεις εδώ. Και παρόλο που είμαστε από διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες, κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο παρόμοιοι τελικά είμαστε. Οι φίλοι μου είναι ένα παζλ από διαφορετικές εθνικότητες που μοιράζεται όμως μία σημαντική ομοιότητα, είμαστε όλοι ξενιτεμένοι. Ζούμε όλοι χιλιάδες μίλια μακρυά από την οικογένεια μας και μοιραζόμαστε παρόμοιους φόβους και σκέψεις:

Μακάρι να μπορούσα να είμαι σε 2 μέρη ταυτόχρονα.. (δόξα το Θεό που έχουμε το Skype!)

Πόσες φορές θα μπορέσω να πάω στην πατρίδα μου φέτος? Μακάρι να μπορούσαν οι δικοί μου να έρχονται πιο συχνά..

Οι γονείς μου μεγαλώνουν και εγώ δεν είμαι εκεί για να τους συμπαρασταθώ, να τους φροντίσω, να γεράσω μαζί τους, να μοιραστώ την κάθε στιγμή μαζί τους..

Η αδερφή-ος μου παντρεύεται και ξεκινάει την οικογένεια του, μήπως χάνω πολίτιμες στιγμές..?

Τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν χωρίς τον παππού και την γιαγιά στο πλάι τους..

Πότε θα γυρίσω? Άραγε θα γυρίσω ποτέ? 

Είμαι σίγουρη ότι και η οικογένειά μου κάνει τις ίδιες σκέψεις αλλά αυτές δεν τις μοιραζόμαστε και πολύ συχνά, ίσως γιατί δεν έχουμε τις απαντήσεις.. Και ενώ η προφανής λύση θα ήταν να γυρίσω μόνιμα Ελλάδα, δεν είναι τόσο εύκολο πια. Ίσως επειδή ο σύντροφός μου είναι Γερμανός ή επειδή επικρατεί ένα γενικό χάος στην Ελλάδα. Το μόνο σίγουρο είναι ο δρόμος μου δεν με οδηγεί εκεί προς το παρόν. 

Και κάπως έτσι λοιπόν, όλοι οι ξενιτεμένοι έχουμε γίνει μία μεγάλη οικογένεια.. Βασίζομαι πάνω τους και αυτοί σε μένα και τους λατρεύω γι᾽αυτό. 

Αυτό που συμβαίνει στην Αμερική αυτήν την στιγμή είναι απλά παράνοια. Με θλίβει και με θυμώνει. Ένα έθνος το οποίο οφείλει την ύπαρξή του αποκλειστικά και μόνο σε πρόσφυγες, διώχνει τους πρόσφυγες. Οι ομογενείς διώχνουν τους ομογενείς. Πού οφείλεται αυτή η ξενοφοβία? Πώς ξεχνούν την ίδια τους την ιστορία?

Μία νοοτροπία που πανηγυρίζει τις διαφορές μας και όχι τις ομοιότητές μας είναι επικίνδυνη και οδηγεί αποκλειστικά και μόνο σε διαχωρισμό. Τέλος.

Φ

WE WILL BE WAITING FOR YOU

WE WILL BE WAITING FOR YOU

Sending wishes high up in the sky | Στέλνοντας ευχές ψηλά στον ουρανό

Sending wishes high up in the sky | Στέλνοντας ευχές ψηλά στον ουρανό