Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Που θα πάει αυτή η βαλίτσα Ι Moving along and still not there

Που θα πάει αυτή η βαλίτσα Ι Moving along and still not there

Μετρό. Ώρα 6.42μμ. Northern line to Edgware.

Έχω σχολάσει από τη δουλειά. Έχω πιει τον καφέ μου μετά από μια μέρα γεμάτη άγχος και πίεση και πηγαίνω να συναντήσω τα κορίτσια του Bloom· Bloomοκόριτσα σε meeting. Ω ναι, έχουμε αποφασίσει να το φροντίσουμε λίγο περισσότερο.

Έχω μόλις γυρίσει από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα, οι οποίες νιώθω φυσικά ότι δεν ήταν αρκετές. Και πέρα από αυτό μου φαίνονται τόσο μακρινές. Και δεν έχει περάσει καν μήνας.(Είμαι η αχαριστία αυτοπροσώπως αν σκεφτείς ότι υπάρχουν κι αυτοί που δεν έκαναν διακοπές).

Και εγώ συνεχίζω τη γκρίνια μου. Έχω μια ανησυχία μόνιμη στο στήθος. Έναν κόμπο. Γι' αυτούς που έχω αφήσει για άλλη μια φορά πίσω. Γι' αυτά που αντιμετωπίζω και γι' αυτά που θα έρθουν, τα οποία δεν τα ξέρω αλλά αυτή τη στιγμή δώσε μου απλά λόγους να ανησυχώ!

Με πιάνει πάλι αυτή η εμμονή· να τα παρατήσω όλα και να επιστρέψω.

Σε αυτή τη σκέψη φυσικά συμβάλει το ότι δεν έχω σπίτι. Δεν έχω τη φωλιά μου. Δεν έχω ένα μέρος να απλώσω το κουφάρι μου μετά από μια δύσκολη μέρα, να κλείσω τα μάτια και να σβήσω τις μηχανές. Δεν έχω μια γωνιά να κρεμάσω τα ρούχα μου, να τεντωθούν, που βογκάνε ολημερίς και ολονυχτίς μέσα στις βαλίτσες. Κάπου, βρε άνθρωπε, να απλώσω τα παπούτσια μου τα έρμα. Πονάει η καρδιά μου να βλέπω ψηλοτάκουνα στοιβαγμένα σε κουτιά, αντί να στέκουν περήφανα σε ράφι βιβλιοθήκης, για να μην πω σε ειδικά φωτισμένη βιτρίνα· μη γελάτε, το πιστεύω ότι μπορούν να στολίσουν άψογα το σκρίνιο στο σαλόνι και το έχω κάνει.

Δεν είναι εύκολη η εύρεση σπιτιού στο Λονδινάκι. Και γενικότερα αυτός ο τομέας μου έχει φερθεί πολύ σκάρτα. Απόδειξη είναι τα τόσα σπίτια-δωμάτια που έχω αλλάξει. Όσοι ζείτε, έχετε ζήσει ή έχετε φίλους και γνωστούς που ζουν εδώ, σίγουρα θα είστε γνώστες της κατάστασης. Το κόστος, για παράδειγμα, τις περισσότερες φορές δεν είναι ανάλογο και της ποιότητας. Είναι γνωστό ότι σου πουλάνε τσαντίρια για παλάτια. Και αν είσαι και τυχερός θα έχεις και για κατοικίδια χαριτωμένα ποντικάκια.

Και τους κοιτάς και λες ότι μάλλον έχεις αποκτήσει κάποιο είδος πρόωρου καταρράκτη, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται το ότι εσύ βλέπεις τη μούχλα στο ταβάνι και ο μεσίτης όχι. Αν αποφασίσεις να μετακομίσεις λίγο πιο έξω από το Λονδίνο, ίσως έχεις καλύτερη ποιότητα σε καλύτερη τιμή· αλλά θα πληρώνεις περισσότερα λεφτά στις μετακινήσεις σου. Το θέμα είναι ένα: Αν βρεις σπίτι στο Λονδίνο που να πληρεί τα περισσότερα στάνταρ σου, είσαι τυχερός! Παίξε και ένα ξυστό μετά.

Θέλω να τελειώνει αυτή η ιστορία. Θέλω να βρω το παλατάκι μου. Δεν με νοιάζει να είναι μεγάλο. Δεν με νοιάζει να είναι πολυτελές. Με νοιάζει να έχει έτοιμη κάθε βράδυ τη ζεστασιά του για μένα. Ίσως και μια μεγάλη ντουλάπα. Ε και χώρο για τα παπούτσια μου. Ε καλά και λίγη θέα. Αυτά μόνο.

Είμαι ευγνώμων γιατί έχω φίλους που είναι πρόθυμοι να φιλοξενήσουν και να βοηθήσουν την άστεγη φίλη τους. Και το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και παρόλο που για τους φίλους δεν πρέπει να νιώθουμε έτσι, όπως μου έμαθε η Μαίρη, εγώ τους είμαι υποχρεωμένη. Και υπόσχομαι στον αυστηρότερο κριτή μου, τον εαυτό μου, να τους το ξεπληρώσω μια μέρα στο διπλάσιο. Τώρα με βρίζουν το ξέρω. Αλλά επειδή με ξέρουν, ξέρουν και την απάντησή μου.

Έτσι θέλω! Έτσι θέλω να κάνω με τους φίλους μου. Να τους ευχαριστώ. Με κάνει χαρούμενη. Με ολοκληρώνει. Αυτά από τις μαύρες μέρες στο Λονδινάκι.

Τα φιλιά μου!

 

Tube 6:42 pm. Northern line to Edgware.

I finished my work. I drank my coffee after a day full of anxiety and pressure and went to meet my girls from Bloom... the Bloomgirls. Oh yes! We’ve decided to take care of our blog a little bit more.

I’ve just come back from my summer holidays in Greece which now do not seem enough though and even worse they seem like ages back in time. And to be honest, not even a month has passed since then. (I am ingratitude in person if you take into consideration that there are others who haven’t had any holidays at all).

I keep on moaning. I can feel the constant worry in my chest. For all those who I have left behind once again.For anything that I face here and for whatever the future holds for me which I know nothing of at the moment…however, give me reasons to worry about now!

I have this obsession to give everything up and go back.

Obviously having no house to stay in at the moment adds to all this. I have no nest. I have no place to rest after a hard day, to close my eyes and switch my mind off. I have no place to hang my clothes and they cannot ‘stretch’ but still ache day and night in the suitcases. A place for my poor shoes, my friend. My heart hurts seeing my high heels cramped in boxes instead of being displayed on my shelf. Don’t laugh! I think they can decorate a living room really well and believe me, I have done it in the past!

Finding a house is not an easy task in London. Generally this ‘field’ has not treated me well! You can find the evidence in the number of houses and flats I have changed all these years. Whoever lives or has lived here and those of you who have friends or acquaintances here are certainly aware of this situation. The cost for example most of the times is not equal to the quality. And if you are lucky, you might have cute mice as pets.

And then you look at the agent and you think that you can't be the only one who can see the mold on the wall. On the other way if you decide to move further out from London, you may have better quality for a better price. But then transportation is going to cost you more.Here is the issue: if you find a house in London that ticks most of your boxes, you are very lucky!

All I want is this story to come to an end. I just want to find my little palace. I don't care if it's big. I don't care if it's deluxe. I just want its warmth to be there for me. Plus a big wardrobe. Plus enough space for my shoes. Plus a nice view. Ok that's it.

I am thankful because I have friends who are willing to help their homeless friend. And they do their best for this. And although my friend Mary taught me that we owe nothing to our beloved ones, I honestly feel that I owe them. And I made a promise to myself that one day I will pay them back in double. And if they are reading this, I can assure you that they are not very happy with me now. Possibly they are calling me names. But they know me. And they know what my answer is.

I'll do whatever I want. Because that's how I like to treat my friends. I want to do anything to thank them. It makes me happy. It fulfills me.

Cheers from a grey, almost black, day in London.

 

 

Helping eachother

Helping eachother

Περί χρόνου! | About time!

Περί χρόνου! | About time!