Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Road trip

Road trip

Tέλη Ιούλη, τα σχολεία έχουν κλείσει. Μαζί τους και οι βαλίτσες μας έτοιμες για το πιο σπουδαίο ταξίδι κάθε καλοκαιριού, της επιστροφής στην Ελλάδα. Καλοκαίρι και το μυαλό δε μπορεί να σκεφτεί τίποτα πέρα από το μπλε της θάλασσας και τον ήχο των τζιτζικιών που σκούζουν ευχαριστημένα μες το καταμεσήμερο. Για ακόμη μια χρονιά θα διασχίσουμε οδικώς την Ευρώπη με τελικό προορισμό Εκείνη, που φορά τα καλά της, το λινό φόρεμα της και είναι έτοιμη να μας υποδεχτεί.  Το καλοκαίρι είναι όμορφη πολύ, σαν να περιμένει όλο τον χρόνο για να εντυπωσιάσει.

Οι αποσκευές είναι ήδη στο αυτοκίνητο. 5:00πμ  τα χαράματα η ομάδα πύραυλος  ξυπνά με τρελό ενθουσιασμό. Το μάτι γαρίδα. Αγκαλιά με τα μαξιλάρια και φορώντας τις  πυτζάμες τους περιμένουν στις θέσεις τους. Ο ήλιος ανατέλλει και μας  χαρίζει λίγη από την  πρωινή του μαγεία. Το ταξίδι ξεκινά.

 

5:00 πμ αποχαιρετώντας το Λονδίνο

5:00 πμ αποχαιρετώντας το Λονδίνο

Η αλήθεια είναι πως πριν έρθουν τα παιδιά στη ζωή μας, τα οδικά ταξίδια ήταν η αποσυμπίεση μας απο την καθημερινότητα. Πάντα μας γοήτευε η ματιά του ταξιδιώτη αυτή που γνωρίζει και γεύεται κάθε καινούριο τόπο.  Όταν ήρθαν  οι μικροί σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας, ξέραμε πως αυτό ήταν ένα απο τα πράγματα που θέλαμε να μοιραστούμε και να βιώσουμε  μαζί τους. Έτσι μηνών ακόμα πάτησαν στα χιονισμένα βουνά των Γρεβενών και έκαναν τα πρώτα τους βήματα στο νησί των Παξών. Κολύμπησαν στα παγωμένα νερά των εκβολών του Αώου και ψάρεψαν  με καλάθια δίπλα σε έμπειρους ψαράδες. Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά έχουν καταγραφεί στη μνήμη τους,  γέμισαν και γεμίζουν την ψυχή τους με πολύτιμες εμπειρίες.

Τα ταξίδια είναι άγραφα βιβλία. Είναι όλα αυτά που θες να περιγράψεις, όλες οι εικόνες που τρέχουν γύρω σου.

Περνώντας από κάθε χώρα βλέπεις κάτι ξεχωριστό. Παρατηρείς και  αποτυπώνεις τις διαφορές στο κλίμα,  στον ιδιαίτερο γεωλογικό χαρακτήρα, στο χρώμα, στη μυρωδιά του κάθε τόπου. Διασχίσαμε τη Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, την Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, την Σερβία και τέλος τα Σκόπια. Ατέλειωτα κατακίτρινα   χωράφια ηλιόσπορων έγερναν όπου τους οδηγούσε ο αρχηγός τους,  ο ηλιάτορας. Τα φουντωτά  καλαμπόκια  στήναν χορό στις μουσικές του ανέμου.  Τα στάρια, με τον τόσο πολύτιμο καρπό τους,  άλλα βρίσκονταν ήδη  στοιβαγμένα σε τεράστιες μπάλες  και άλλα περίμεναν υπομονετικά  το θερισμό τους. 

Διανυκτερεύσαμε σε δύο μέρη, σ ένα χωριό των Βαυαρικών Άλπεων  και στην  Βουδαπέστη. Είναι ήδη περασμένες  11 και ψάχνουμε τον τόπο διανυκτέρευσης μας. Έχουμε χάσει το δρόμο  και το gps μας στέλνει μέσα από τα Βαυαρικά χωριά. Λίγο πριν καταρρεύσουμε και ενώ η γκρίνια  έχει  χτυπήσει κόκκινο βλέπουμε μπροστά μας ένα ξενώνα βγαλμένο σαν από παραμύθι. Πετάγομαι από το αυτοκίνητο και είμαι έτοιμη να διαπραγματευτώ ακόμα και μονόκλινο. Μετά από λίγα λεπτά  βρισκόμαστε επιτέλους  στα κρεβάτια μας αφήνοντας πίσω τα πρώτα 1000 χλμ.

 Την επόμενη μέρα  πήραμε το  πρωινό μας σε ένα  καταπράσινο κήπο  και περπατήσαμε  στους εξωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου το οποίο  φιλοξενούσε και την τοπική ιδιόκτητη ζυθοποιία. Η παραμονή μας εκεί ανατροφοδότησε το μυαλό και το σώμα μας για να συνεχίσουμε το ταξίδι.

Ο κήπος του ξενοδοχείου μας στην Γερμανία, ένα όνειρο.

Ο κήπος του ξενοδοχείου μας στην Γερμανία, ένα όνειρο.

Απολαμβάνοντας τον κήπο του ξενοδοχείου, κάνοντας κούνια με την Αφροδίτη.

Απολαμβάνοντας τον κήπο του ξενοδοχείου, κάνοντας κούνια με την Αφροδίτη.

Η Αυστρία πάντα εντυπωσιάζει με τα καταπράσινα δάση της.  Τα πανύψηλα δέντρα κάνουν το ταξίδι πιο ενδιαφέρον, φαντάζουν γίγαντες δίπλα στα αυτοκίνητα που τα προσπερνούν.

Η δεύτερη διανυκτέρευση μας στην Βουδαπέστη είχε άλλο χαρακτήρα. Αυτή η πόλη πραγματικά έχει κάτι μαγικό, κάτι από όνειρο. Ο Δούναβης  χωρίζει  την πόλη στα δύο και τα κρουαζιερόπλοια  απολαμβάνουν τη θέα των μπαρόκ κτιρίων  που κοσμούν τις όχθες του.

Ένα από τα υπέροχα κτίρια της Βουδαπέστης. 

Ένα από τα υπέροχα κτίρια της Βουδαπέστης. 

Δούναβης by night

Δούναβης by night

Αυτό όμως που παρατηρώ σε κάθε τέτοιο ταξίδι  είναι η δική μας επαφή. Ενώ οι εικόνες έξω απο το παράθυρο τρέχουν, μέσα αισθάνομαι ότι ο χρόνος σταματά. Νιώθω πως τον αποζητώ μετά απο ένα χειμώνα όπου όλα τρέχουν, όλα κινούνται τόσο γρήγορα.  Απολαμβάνω τον χρόνο μαζί του , καθώς τα παιδιά κοιμούνται στα πίσω καθίσματα.  Καταστρώνουμε σχέδια ή απλά απολαμβάνουμε  ο ένας την παρέα του άλλου. Ρουφάω το κάθε λεπτό μαζί τους, κερδίζω όσο χρόνο έχω χάσει. Μ’ αρέσει να τους ακούω να συζητάνε, να μαλώνουν, να ξαναγαπιούνται, να φροντίζουν ο ένας τον άλλον, να κάνουν χιλιάδες ερωτήσεις . Ακόμα κι όταν  με ρωτούν κάθε 5 λεπτά ‘’μαμά πότε φτάνουμε στην Ελλάδα?’’ δε θέλω να τους απογοητεύσω γιατί καταλαβαίνω την αγωνία τους, την ίδια έχω κι εγώ κι ο μπαμπά τους. Κάθε ώρα κάθε λεπτό μακριά από τον προορισμό μας είναι πολύτιμο και αυτό κάνει για άλλη μια φορά το ταξίδι αυτό μοναδικό.

 Βέβαια για να απολαύσουμε όλοι τη διαδρομή πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Γι’ αυτό υπάρχουν βιβλία, ημερολόγια για αυτούς και λευκές κόλλες  ζωγραφικής, λίγα παιχνίδια και φυσικά το λάπτοπ με παιδικές ταινίες για τις δύσκολες ώρες.

Η πιο αγαπημένη στιγμή  όλων είναι όταν  από  μια λίστα αγαπημένων παιδικών ταινιών προσπαθούμε να μαντέψουμε σε ποια ταινία ανήκει το κάθε  soundtrack . Τότε αρχίζουν οι τσιρίδες για το ποιος το μάντεψε πρώτος και φυσικά πάντα μα πάντα  το παιχνίδι τελειώνει με κλάματα γιατί ποτέ δεν είμαστε δίκαιοι. Υπάρχει πάντα ένα θέμα με τη δικαιοσύνη στην οικογένεια μας.

Έτσι κύλησε το ταξίδι μας για να φτάσουμε εκεί όπου κάποιοι άλλοι θα αναλάβουν την φροντίδα μας. Κάποιοι άλλοι θα μας ξεκουράσουν.

Κάθε φορά που φτάνουμε στα ελληνικά σύνορα συγκινούμαι βαθιά. Αισθάνομαι ότι φτάνω εκεί από όπου ξεκίνησα. Κι αυτό το χρωστάω σ’ εκείνο το κορίτσι του βορρά που αν και γκρίζο μου ‘χει χαρίσει πολλές συγκινήσεις και βαθιές συνειδητοποιήσεις.

Για όσους έχουν αυτό τον κόμπο στο στομάχι μόλις αντικρύζουν αυτή την ταμπέλα.

Για όσους έχουν αυτό τον κόμπο στο στομάχι μόλις αντικρύζουν αυτή την ταμπέλα.

Το καλοκαίρι μας ξεκινά εκεί απ’ όπου άρχισε, στη χώρα του φωτός.

Αυτή και αυτοί

Αυτή και αυτοί

Greek Summer!

Greek Summer!