Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

The place I call home|Το δικό μου σπίτι

The place I call home|Το δικό μου σπίτι

Ξαπλώνω με τον Σταύρο στο κρεβάτι, ώρα ύπνου. Μιλάμε , χαλαρώνουμε και διαβάζουμε τα αγαπημένα του βιβλία. Ακούγεται το κλειδί στην πόρτα. Πετάγεται και βρίσκεται σ' ένα λεπτό στο σαλόνι. "Μπαμπά" φωνάζει "γύρισες" ? Μετά απο 5' είναι και πάλι δίπλα μου.

Παρατηρώ το πρόσωπο του. "Εκανα μια τεράστια, σφιχτή αγκαλιά στον μπαμπά για καληνύχτα" μου λέει και τα μάτια του λάμπουν. Απο χαρά. 

Εκείνο το βράδυ έκλαψα πολύ. Εκείνο το βράδυ έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου που είχε να κάνει με την απόφαση μας να ζήσουμε όλοι μαζί στο Λονδίνο. Εμείς στο Λονδίνο ήρθαμε για αυτή την υπέροχη, σφιχτή αγκαλιά.

Μεγάλωσα με δυο υπέροχους γονείς, σ' ένα χωριό μέχρι τα 9. Μετά αποφάσισαν να μετακομίσουμε στην Θεσσαλονίκη. Περισσότερες ευκαιρίες δουλειάς, πολλές και ενδιαφέρουσες δραστηριότητες για εμένα και την αδερφή μου και πολλά άλλα τους οδήγησαν στο να αφήσουν την ήρεμη ζωή του χωριού για να γνωρίσουμε και να ζήσουμε στον ζωηρό παλμό της πόλης. Όμως με μια διαφορά, ο πατέρας μου θα κρατούσε την δουλειά του εκεί  και θα μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα σ' αυτά τα δύο μέρη.

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή την μετακόμιση, την αλλαγή. Για μένα ήταν το τέλος της αθωότητας. Έτσι ένοιωθα, οτι τελείωνε το πιο αγνό κομμάτι του εαυτού μου. Κι έτσι ήταν.

Τα χρόνια πέρασαν και η ζωή μας κυλούσε πια ήρεμα. Με καινούριους φίλους, πολύ μουσική, σινεμά και βόλτες στη παραλία. Ο μπαμπάς όμως ερχόταν και έφευγε ακόμα. Για χρόνια. Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω πόσο θα μου στοίχιζε η απουσία του, η καθημερινή επαφή μαζί του, το χάδι του. Θυμάμαι πάντα τη μαμά μου να τρέχει μαζί μας σε φροντιστήρια, μουσική, σχολεία. Ο μπαμπάς ερχόταν τις Τετάρτες και τα Σαββατοκύριακα. Τα πιο υπέροχα Σαββατοκύριακα του κόσμου ήταν αυτά.

Η απουσία του όμως μου δημιούργησε σταδιακά μια απώλεια. Την απώλεια του δεύτερου πιο σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου. Το κατάλαβα μεγάλη πια όταν κομμάτια του εαυτού μου τον έψαχναν παντού. Σε σχέσεις, φιλίες, σε στιγμές που είχα ανάγκη μόνο εκείνον. 'Ημουν θυμωμένη μαζί του πολύ. Στην αρχή το αντιμετώπισα με αδιαφορία αλλά απειδή ότι δε λύνεις εμφανίζεται συνέχεια μπροστά σου αποφάσισα να δράσω. Δηλαδή να μιλήσω. Και έτσι ήρθε η λύτρωση.

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μου είπε, ούτε αυτά που ένοιωσα. Τους λόγους για τους οποίους έκανε αυτή την επιλογή. Και η αγάπη, η αγάπη υπήρχε πάντα. Ηταν η κινητήρια δύναμη για να μπορεί να δημιουργεί, να μπορεί να προσφέρει. Και η αλήθεια είναι πως πρόσφερε πολλά. Τώρα που τα σκέφτομαι όσα έκανε έγραφαν όλα τα σ' αγαπώ του κόσμου.

Όταν  ήρθε λοιπόν η ώρα της δικής μου οικογένειας να αποφασίσει, ήξερα. Το είχα βιώσει.  Είχα νοιώσει πως είναι να χάνει ένα παιδί τον πατέρα του απο την καθημερινότητα του, στα πιο τρυφερά στα πιο σημαντικά του χρόνια. Ηθελα να κλείσω τον προσωπικό μου κύκλο και να ανοίξω ένα καινούριο, βάζοντας θεμέλια για δυό μικρούς σημαντικούς ανθρώπους που το μόνο που ζητάνε είναι να είσαι εκεί. Παρόν στα πρώτα τους βήματα, στα πρωινά φιλιά, στην σφιχτή αγκαλιά για καληνύχτα γεμάτη ασφάλεια, να σφαγίζει το κάθε τους βράδυ. 

Κι έτσι βρεθήκαμε εδώ, στο Λονδίνο, στο νέο μας σπίτι. Μετά απο ένα 3μερο roadtrip μέσα σ' ένα αυτοκίνητο γεμάτο με ότι αποκαλώ "σπίτι".Τους τέσσερις μας.

Απο το 3μερο roadtrip για να φτάσουμε στο καινούριο μας σπίτι

Απο το 3μερο roadtrip για να φτάσουμε στο καινούριο μας σπίτι

Αν με ρωτήσουν ποτέ τι πιο σημαντικό πήρα μαζί μου στην νέα μου ζωή, θα τους πω πως πήρα αυτά ακριβώς που χρειαζόμουν. Την ορμητικότητα του γιου μου, το γέλιο της κόρης μου και την ήρεμη δύναμη του συντρόφου μου. Μ' αυτά χτίζω παλάτια και ταξιδεύω τον κόσμο ολόκληρο.

Καλό μας ταξίδι

 


 

It’s bedtime, I lie down with Stavros and we talk, we read his favorite books. We are relaxed. Suddenly we hear the key at the door. He jumps from his bed and he runs through the living room. "Daddy" he cries "are you at home ?” 5 minutes later, he’s back next to me.

I see his face. "I made dad a huge, tight hug" says to me and his eyes shine so delightfully. 

That night I cried. That night a big chapter of my life closed. It had to do with our decision to move all together from Greece and live in London. You know, the real reason we came to London was that huge, tight hug. 

I grew up with two amazing parents in a village until I was 9 years. Then, they decided to move to Thessaloniki, the big city.  More job opportunities, interesting activities for my sister and me and many more other reasons lead them to take this decision. However, the difference was that my father would keep his job in the village and he would have to deal with the distance every week. 

I will never forget that move, that change. It was the end of innocence. I felt that the purest part of myself was about to end. And so it did.

The years passed by and our life flowed calmly. New friends, a lot of music, cinema and long walks near the port of our city. However, my dad was still back and forth due to his job. For many years, I couldn't imagine how his absence would affect my life, our daily contact or even his caress. I always remember my mum taking us to the music lessons, school and activities. Our dad would come on Wednesdays and at the weekends. Those were the most amazing weekends of all.

Nevertheless his absence gradually created a loss. The loss of the second most important man in my life. I realized it when I grew up and pieces of myself where looking for him everywhere. In relationships, friendships, in moments when the only person I needed was him. I was really angry with him. In the beginning, I faced it with indifference but when you don't deal with an issue it always comes back to you. So I decided to speak and this was my redemption.

I will neither forget what he told me, nor how I felt. The reasons why he made that choice; Love! Oh and love was always there. He was motivated by it so that he could offer and create. The truth is that he offered a lot. Now that I reconsider these years, everything was created in the name of love. 

When it was my time to decide about my family, I knew. I had already experienced it. I knew how it feels for a child to miss his father in his most tender and important years of his life. I wanted to close my personal circle and open a new one, setting foundations for my two little, important people that the only thing they need from us is to be present; present in their first steps of their life, in morning kisses, in big, tight, goodnight hugs that full of security seal every night.

And so we found ourselves here in London at our new home after a 3-day road-trip in a car filled with what I call "home". The four of us!

 If you ever ask about the most important thing I carry with me in my new life, I’d say I got exactly what I needed. My son’s impetuosity, my daughter’s laugh and my man’s calm strength. With all these, I build castles and travel the whole world.

Enjoy the journey!

 

Rainy talks

Rainy talks

Sweet Caress

Sweet Caress