Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Searching for roots...

Searching for roots...

Πἀργα 2011 | Parga, Greece 2011

Πἀργα 2011 | Parga, Greece 2011

Γέννημα θρέμα Θεσσαλονικιά, πἐρασα τα πρώτα 27 χρόνια της ζωής μου εκεί. Μία πόλη την οποία η οικογένεια μου και οι καλύτεροι παιδικοί μου φίλοι ακόμα αποκαλούν σπίτι. Μία πόλη η οποία κρατάει όλες μου τις παιδικές και πρώτες ενήλικες αναμνήσεις. Είχα υποτιμήσει πόσο δυνατές τελικἀ είναι αυτές οι αναμνήσεις. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ονειροπολεί συνεχώς και να αναπολεί τα χρόνια που πέρασα στην Ελλάδα… Ο καθαρός βαθυμπλέ ουρανός, η ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα μου, ο ήχος της θάλασσας, η πρωινή ομίχλη, η ανέμελη τεμπελιά του καλοκαιριού… Πράγματα που θεωρείς δεδομένα όσο ζείς στην Ελλάδα. Ίσως, εάν είχαμε καλοκαίρι στο Λονδίνο (και όχι κάτι σαν ζεστή Άνοιξη) δεν θα αναπολούσα αυτές τις μέρες όσο τις αναπολώ τώρα.

Και μετά (για να αποφύγω την κατάθλιψη) προσπαθώ να θυμήσω στον εαυτό μου τους λόγους για τους οποίους έφυγα. Αν ρωτήσετε την οικογένεια μου, θα ισχυριστούν γελώντας ότι ο κύριος λόγος ήταν ο φίλος μου εκείνη την εποχή (ένας Θεσσαλονικιός που τότε έμενε Λονδίνο). Αλλά αυτό ήταν μόνο η αφορμή. Υπήρχαν τόσο πιο ουσιαστικοί λόγοι που με ωθούσαν να φύγω: η διαφθορά, η ηθική εργασίας - τουλάχιστον στο επάγγελμα μου, η έλλειψη διαφορετικότητας, η ξενοφοβία, η μόνιμη αρνητικότητα, τα στερεότυπα που πρέπει να τηρείς… Ένοιωθα μονίμως εγκλωβισμένη και κατακριτέα. Εάν τολμούσα να ισχυριστώ ότι δεν ήμουν ευχαριστημένη με την ζωή μου στην Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι γύρω μου θεωρούσαν ότι είμαι αχάριστη. Με το δικό τους σκεπτικό δεν μου έλειπε τίποτα, αλλά με το δικό μου χρειαζόμουν περισσότερη ελευθερία έκφρασης και περισσότερες επιλογές καριέρας. 

Αυτόν τον μήνα μετράω 9 χρόνια στο Λονδίνο. Βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα; Ναι. Μου λείπει η Θεσσαλονίκη και η οικογένεια μου; Συνεχώς. Το Λονδίνο ακόμα δεν το νοιώθω σπίτι μου αλλά πλέον ούτε και τη Θεσσαλονίκη. Έχω αλλάξει και μἐχρι να βρώ τι είναι για μένα σπίτι, θα ανθίζω στο Λονδίνο…

xoxo Φανή


I come from Thessaloniki, a city that I was born in and spent 27 years of my life. A city where my family and my dearest childhood friends still call a home. This place holds all my childhood and early adulthood memories. I underestimated how strong these memories are. Lately I feel so homesick, I catch myself daydreaming about my days in Thessaloniki all the time… The clear blue skies, the warmth of the sun on my skin, the sound of the sea, the foggy mornings, the careless lazy summer days… Things you take for granted when you live in Greece. I guess if the summer in London was indeed a summer (and not a late spring like most of the times) I wouldn’t be longing for those days as much as I do now.

And then (to avoid depression) I try to remind myself why I left. If you ask my family, they will joke that the main reason was my boyfriend at that time (a Greek guy who was living in London). But this was only the incentive. They were so many more significant reasons behind why I wanted to leave; the corruption, the work ethics- at least in my field, the lack of individuality and diversity, the xenophobia, the negativity, the stereotypes you have to fit in and the list goes on. I felt restricted, not understood and judged most of the times. Dare I say I was not happy with my life in Thessaloniki, people around me thought I was ungrateful! In their minds I had everything I needed, but in my mind I needed more freedom of expression and more career opportunities. 

I now count 9 years in London. Did I find what I was looking for? Yes. Do I miss Thessaloniki and my family? Constantly. London doesn’t feel home yet but neither does Thessaloniki anymore. I have changed, and until I figure out what is home for me, I will be blooming in London…

xoxo Fay

 

Love affair

image.jpeg