Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Love affair

Αέρας ήταν η αιτία... Από αυτούς που δεν αντέχω να με φυσάνε.

Το Λονδίνο είναι ένας έρωτας. Έρωτας που γεννήθηκε από έρωτα. Και έγινε αγάπη.

Η αγαπημένη μου ερώτηση όταν γνωρίζω καινούργια άτομα στο Λονδίνο είναι "και για πες... πώς βρέθηκες στο Λονδίνο?".

Τη βρίσκω λίγο αδιάκριτη και γι' αυτό πολλές φορές διστάζω να την κάνω. Ίσως επειδή αυτό που ουσιαστικά ρωτάω να μάθω είναι οι επιθυμίες, τα όνειρα, οι στόχοι του καθενός.

Αλλά είμαι αυτή που είμαι κι επειδή δεν υπολογίζω και πολλά την ξεφουρνίζω με την ελπίδα ότι θα μου απαντήσουν ειλικρινά. Θεωρώ ότι τις περισσότερες φορές παίρνω μισές απαντήσεις. Όπως κι εγώ κάποιες φορές δίνω τη μισή απάντηση. Στην τελική για ποιο λόγο ο άλλος που μόλις σε γνώρισε να σου πει την αλήθεια του.

Άλλοι λένε πως ήρθαν για δουλειά, για μεταπτυχιακά, για να γνωρίσουν το Λονδίνο, γιατί η χώρα τους δεν τους πρόσφερε αυτά που ζητούσαν είτε επαγγελματικά, είτε κοινωνικοοικονομικά κλπ... Οι πιο γενναίοι θα παραδεχτούν ότι ακολούθησαν τον έρωτα τους. Οι λεγόμενοι ερωτικοί μετανάστες. 

Σκεπτόμενη, λοιπόν, το πώς βρέθηκα εδώ, αισθάνομαι περήφανη για τον εαυτό μου... (Είναι κάτι που δουλεύω πολύ τελευταία).

Πως βρέθηκα εγώ εδώ λοιπόν.... Είναι απλό! Ερωτεύτηκα! Και μάλιστα πολύ! Είμαι πλέον σίγουρη ότι αν δεν είχα ερωτευτεί δεν θα βρισκόμουν εδώ. Ερωτεύτηκα το Λονδίνο. Από την πρώτη νύχτα που έφτασα εδώ πριν 5 (περίπου) χρόνια, όντας τουρίστρια τότε. Ήταν Απρίλης και είχε ζέστη. Ερωτεύτηκα τη μυρωδιά του όταν κατέβηκα από το αεροπλάνο. Την αύρα του όταν έψαχνα να βρω το ξενοδοχείο που θα έμενα για εκείνες τις 7 νύχτες. Ερωτεύτηκα το χάρτη του μετρό. Τη φωνή στα ηχεία. Τα πάρκα. Τους δρόμους. Τα μουσεία. Τα κτίρια. Τη βόλτα στον Τάμεση. Ήθελα να έρθω να ζήσω εδώ. Μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει εδώ. Να κινείται στους πολυσύχναστους δρόμους του και στα ήσυχα σοκάκια του.

 Και τώρα έρχεται το καλύτερο...

Γιατί φυσικά αυτή είναι η μισή αλήθεια.

Όλα αυτά τα ονειρεύτηκα με τον άνθρωπο μου. Γιατί μαζί του τα έκανα όλα αυτά. Και μαζί του αποφάσισα να έρθω. Κι έτσι κι έκανα. Και είμαι πολύ περήφανη. Κυρίως γιατί άφησα έναν άνθρωπο πέρα από την ατομική μου ακτίνα να ορίσει τη ζωή μου. Έστω κάποια σημαντικά χρόνια της.  Εγώ που όλος ο κόσμος περιστρεφόταν γύρω από εμένα.

Έτσι κι έγινε. Ήρθα εδώ και το έζησα μαζί του. Όσο και όπως το έζησα. Δεν έχει σημασία. Αλλα το έκανα. Βρήκα δουλειά, βρήκα σπίτι, δωμάτιο για την ακρίβεια και μοιραζόμουν μπάνιο και κουζίνα με άλλους, άγνωστους ανθρώπους (σαν εξωγήινοι μου φαίνονταν τότε, δεν θα κρυφτώ). Ποιος; Εγώ! Μια πριγκίπισσα. Που δεν έβρισκα ποτέ κανένα λόγο να χαλάσω την βόλεψη μου.

Πάλεψα να συνηθίσω τη ζωή και τους ρυθμούς της, μακρυά από τη βόλεψη της χώρας μου, οικογένεια και φίλους. Κι ένα έχω να σας πω σίγουρα. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ζεις όταν κάνεις διακοπές. Όλα μου φαίνονταν πολύπλοκα και δύσκολα. ΜΕΓΑΛΑ! Από την γλώσσα, μέχρι τα ψώνια του σούπερ μάρκετ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον εαυτό μου να στέκεται, κλαίγοντας, μπροστά στα ράφια του tesco ψάχνοντας για τη ρίγανη.

Kι αν τώρα για διάφορους λόγους δεν είναι στη ζωή μου, εγώ γι' αυτό θα τον ευγνωμονώ πάντα. 

Πρέπει πάντα κάποιος ή κάτι να βρεθεί στο δρόμο σου για να δεις τα όριά σου. Τι μπορείς να κάνεις και να καταφέρεις μόνος.

Είδα τις δυνατότητες μου. Είδα λίγο "παραπέρα από τη μύτη μου".

Κυρίως αφού χώρισαν οι δρόμοι μας. Τότε πάλεψα πραγματικά με τον εαυτό μου και τους φόβους μου. Και είμαι πολύ περήφανη! (Ναι, θα το λέω συνέχεια) Γιατί κατάφερα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Τα πήγα καλά στη δουλειά μου, βγήκα πολύ έξω, έκανα πολλές βόλτες μόνη μου, χάθηκα σε δάση, άδειασα, γνώρισα κόσμο, διάβασα πολύ, έκλαψα, γέλασα, εξελίχθηκα, άλλαξα. Ναι, κυρίως αυτο! Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος πια. 

Και υπάρχουν και αυτές οι μέρες που ξεχνάω πώς έφτασα εδώ. Το εδώ δεν είναι τέλεια. Αλλά είναι καλά. Τις μέρες που δεν βρέχει και φυσάει ταυτόχρονα. Αυτό νομίζω δεν θα το συνηθίσω ποτέ. Άλλωστε πάντα θα φυλάω μέσα μου την πριγκίπισσα, που ανησυχεί για το μαλλί της. 

Αν ποτέ σας γνωρίσω και σας ρωτήσω πώς βρεθήκατε στο Λονδίνο, δεν με νοιάζει να μου πείτε την αλήθεια. Αρκεί να την θυμηθείτε εσείς γλυκά, για μια στιγμή μόνο, και να νιώσετε περήφανοι για τον εαυτό σας.

Γι' αυτό που έχετε φτάσει να είστε τώρα.

London is a love affair. 

My favourite question when I meet someone in London is: "What brought you here?". It would be fair to say that this is not a discreet question. Because, basically, I am asking to know about other people's deepest thougts and experiences. But, I am who I am and I go for it hopping that I will get honest answers. However, I believe that most of the times I don't. Fair enough if you think that you can't trust someone you barely know.

The most frequent answers I get is that they came in London for master degrees or a better life and a better carreer. The brave ones might tell you that they followed the love of their life.

When I pose this question to myself, I suddenly feel very proud of me. It's something I work on a lot lately.

What brought me here is quite simple. I fell in love! I am pretty sure that if I hadn't, I wouldn't be here now. I fell in love with London! The first time I visited London was 5-6 years ago. It was on a warm spring night. From the moment I got off the airplane, I loved the smell of the air. The tube map. The parks. The roads. The museums. The buildings. I loved walking by the Thames. I wanted to come and live here. I could see myself living here.

And there comes the best part.

Because, of course, this is not the hole story.

Honestly, I dreamt of all these things with the man I loved. Because I did all these things with him. And it was him who motivated me to take the decision to move to London. And I am very proud of this. Mainly because I let a man define my life. At least some significant years of it.

So, I came here and I lived it with him. It doesn't matter how we lived and how long it lasted. I found a job, we had a room in a shared house, which means that we had to share the bathroom and the kitchen with other people. And this is not the way I used to live back in Greece, where I had my own house with my own bathroom and my own clean kitchen.

As a princess, it took me a long time to get used to life in London and its pace, without my comforts and especially away from family and friends. It has nothing to do with what you experience when you are on holidays. And I can assure you of this. Everything seemed complicated and difficult. Everything seemed HUGE! Even the shopping at the super market. I will always remember the moment I was standing in front of tesco's shelves crying because I couldn't find the oregano.

Nevertheless, for various reasons, he is not in my life anymore, I will always be grateful to him as there is always someone or something that makes you realise your limits. The things that you can achieve on your own. When our ways parted, I fought with myself and my deepest fears. And this made me proud. Because I managed to make it on my own. Everything went fine with my job, I went out a lot, I wandered in the woods, I met new people, I read a lot, I cried, I laughed, I changed. Especially this! I am not the same person anymore.

There are somedays that I forget what I achieved and how I ended up here writing this post. It's not always perfect but it's good enough...when it is not rainy and windy. But I suppose I will never get used to the english weather. After all, I will always have the princess inside me and believe me she worries a lot about her hair.

If I ever meet you and ask how you came to London, I wouldn't mind it if you don't tell me the truth. Just make sure that you remember your personal truth for a moment and feel proud of yourself. Of what you've become!

 

Cinnamon on top

Cinnamon on top

Searching for roots...

Searching for roots...