Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

Till we meet again | Μέχρι να ξανασυναντηθούμε

Till we meet again | Μέχρι να ξανασυναντηθούμε

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, το δέντρο στολίστηκε, τα λαμπάκια βρήκαν τη θέση τους και η προετοιμασία των γλυκών έχει αρχίσει. Το σπίτι μοσχοβόλησε κανέλα, γαρίφαλο και μέλι. Κι εγώ βρίσκομαι στημένη μπροστά στο Skype ακούγοντας ευλαβικά κάθε λεπτομέρια και εκτελώντας πιστά τις συνταγές και τις γεύσεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά στην οικογένεια μας.

Φέτος όμως η γεύση θα διαφέρει, μιας και δε θα 'μαστε μαζί τις μέρες αυτές. Περάσαμε μαζί βέβαια 15 μαγικές μέρες το Νοέμβριο. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πόσο πολύ έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο τώρα που 'μαστε χώρια. Πόσο μετρά ο χρόνος που τρέχει. Κι εμείς τρέχουμε πίσω του να τον γεμίσουμε.

Αυτοί οι υπέροχοι τύποι, οι γονείς μου, ήρθαν και γέμισαν το χρόνο και το σπίτι μας χαρά, φροντίδα, αγάπη, πολύ αγάπη. Από αυτή που δε χορταίνεις ποτέ. Από αυτή που γεμίζεις τις τσέπες σου σα να 'ναι καραμέλες. Και τις φυλάς καλά στις χούφτες σου να 'χεις να γλυκαίνεσαι  όταν αυτοί θα 'χουν επιστρέψει.

Και κρατάς την κάθε στιγμή, την κάθε κουβέντα, την κάθε ματιά. Εσύ που γίνεσαι τόσο ευάλωτη μπροστά τους, ένα παιδί. Το παιδί τους, μόνο. Εσύ που έχεις καταφέρει τόσα, γι' αυτούς είσαι ακόμα μικρή, ανώριμη, αδύναμη και αδύνατη ναι, ( δεν τρως ποτέ αρκετά γι αυτούς ) το κοριτσάκι τους.

Κι ας παίζουν με τα εγγόνια τους κι ας κυλιούνται στο χαλί μαζί τους, διαβάζοντας με τις ώρες παραμύθια, μασουλόντας σοκολάτες, το βλέμμα τους πάντα ψάχνει εσένα, αν χρειάζεσαι κάτι, αν χρειάζεσαι κάτι απο τα χιλιάδες πράγματα που κάνουν για σένα κάθε μέρα εδώ και 15 μέρες που είναι εδώ κοντά μας. Μέσα σ' αυτό το διάστημα προσπαθούν να στριμώξουν τόσα. Αγώνας δρόμου να προλάβουν να δώσουν, να νοιώσουν, να προσφέρουν όπως αυτοί μόνο ξέρουν. Κι ας μην έχουν καταλάβει πόσα έχουν δώσει ήδη. Κι ας μην είναι εδώ, κάθε μέρα.

Είναι παντού, στις πρωινές ραδιοφωνικές μελωδίες του μπαμπά μου, στην απογευματινή "ιεροτελεστία" του καφέ με τα κουλουράκια στο τραπέζι, στα καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις, στα βιβλία μου, στα κυριακάτικα τραπέζια, στην επάφη μου με την φύση αλλά το πιο σημαντικό, στην επαφή με την ψυχή μου. Αυτοί μου 'μαθαν να είμαι "εγώ", μου 'μαθαν να σκαλίζω τον εαυτό μου και να βρίσκω φως. Γιατί είναι οι ίδιοι φως. Και ότι είμαι είναι αυτοί οι δυο μαζί, σκοτάδι και φως. 'Ηλιος και αγέρας και φουρτούνα μαζί.  Και η αγάπη τους για τη ζωή με κάνει να παλεύω ακόμα πιο πολύ για τη δική μου.

Και τους βλέπω να μεγαλώνουν αλλά να μη τα παρατούν, να ρουφάν το μεδούλι. Να χαίρονται με τα απλά, να ψάχνουν τα ουσιαστικά.

Μα μεγαλώνουν και κάτι μέσα μου αλλάζει. Οι ρόλοι αλλάζουν κι εγώ τρομάζω. 'Εχω ανάγκη να τους φροντίσω, να τους καθησυχάσω εγώ, να τους κανακέψω εγώ. Που πήγε το μικρό κορίτσι? 

Το μικρό κορίτσι μεγάλωσε. Το μεγάλωσε ο χρόνος, η απόσταση, αυτή η απόσταση που το έκανε να δει και να νιώσει πράγματα που έχανε πριν στην καθημερινότητα της.  Και τώρα είναι εδώ γι' αυτούς, όπως ήταν αυτοί για εκείνη για τόσα χρόνια. Και δε θυμώνει πια με τις εμμονές και τις παραξενιές τους. Τους έχει αποδεχτεί πια έτσι όπως είναι, ανθρώπινους, με πάθη και λάθη. Όπως όλοι. Κι αυτό τους κάνει ακόμα πιο αγαπητούς. Γιατί έμαθαν να παλεύουν και να ζουν μ' αυτά.

Μου λείπετε πολύ. Και το φευγιό σας δε το αντέχω. Το μικρό κορίτσι πάλι ξυπνά και κλαίει. Τις λείπουν όλα, τα πρωινά του μπαμπά στο τραπέζι, τα μεσημέρια που μοσχοβολούσε το σπίτι ''φροντίδα'', το χουζούρι στον καναπέ σκεπασμένες με την κουβέρτα, μάνα και κόρη, να μιλάνε με τις ώρες και ο μπαμπάς να κοιμάται γλυκά απέναντι. 

Αυτά μου λείπουν και τα γέλια των παιδιών μου μαζί τους. Έχουν άλλον ήχο.

Φύγατε και το σπίτι φαίνεται άδειο. Φύγατε με μάτια συννεφιασμένα, το ξέρω για λίγο. Μέσα σας όμως κουβαλάτε  αποσκευές πολλές, γεμάτα τα αμπάρια. Και αύριο που θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο θα με ρωτήσετε "τα παιδιά φάγανε?" , ''εσύ προλαβαίνεις τις δουλειές σου?'' , ''Ο Γιώργος κουράζεται πολύ?'' και θα καταλάβω απο τη χροιά της φωνής σας πως είστε καλά. Θα είστε καλά. Κι αυτό μου φτάνει.

Σας φιλώ γλυκά μέχρι να ανταμώσουμε ξανά.

Αργυρώ



Christmas is coming , our tree is ready, all of the lights have found their own place and the preparation for our traditional sweets, have already started.  Our home smells sweetly cinnamon, cloves and honey. And I am standing in front of my skype camera listening devoutly to every detail, carrying out faithfully the recipes and flavors that are carried from the one generation to the other.

This year, the taste will be different, as we will not be together for Christmas. Nevertheless we had 15 amazing days on November.  This makes me think about how we need each other now that we are far away. What counts, when time is running so fast. And we run back to fill it. 

These two amazing guys, my parents, came and filled our time here and our home with joy, care  and love, so much love. The one you can never have enough of. They fill your pockets like they are candies. And you save them  in your palms, so you 'll be sweeten when they will be far away again.

And you keep every moment, every word, every glance.  You, the one that is so humble in front of them, a kid. Their kid. Even if you have accomplished so many things, you are still so little, immature, weak and skinny for them, yes, (you never eat a lot as they believe) a little girl.

And even if they play with their grandchildren and they rolled on the carpet, reading books and munching chocolates, their gaze is always looking for you, if you need anything, even if they have done million things for you every single day since they came.  They try to cram so many things in 15 days. It's becoming a race, their chance to give, to feel, to offer as they know better. I don't think they know how much they have already given. Even if they are not here with us every day. 

They are everywhere, in my dad's morning radio songs, in the afternoon ritual coffee with my favorite cookies, in my artistic pursuits, in my books, in our Sunday dinners, in my connection with nature, but most of all in my connection with myself. They teach me how to be "me",  how to delve into myself and find light. Because they are light. Sun and wind and storm. And their love for life makes me wanna fight even more for mine. 

And I can see them getting older but never giving up, to suck the marrow. To rejoice with the simple things.

But as they grow up something inside me is starting to change. Our roles are changing and damn I am so scared. I need to look after them, to reassure them. Where is that little girl?

The little girl grew up. She grew up with time and  distance and this made her see and feel things that she has lost before, in their every day life. And now she is here for them, like they did for her, for so many years. And she no longer gets angry with their obssesions and their quirks. She has accepted them as they are, humane, with passions and a lot of mistakes. Like everyone. And this makes them even more beloved. 

I miss you badly. I cannot stand that you left again. The little girl again wakes up and cries. She misses everything, her dad's breakfast every morning, the smell of care when she opened the door, the louse hours with mother and daughter on the sofa covered with the blanket, talking for hours and daddy sleeping near them.

These are the things that I missed most and the laughter of my children with them. The sound is different.

You left and our home seems empty. You left with cloudy eyes. I know, its just for a while. But within your heart you carry so many great memories. Tomorrow, we ll speak on phone and you are gonna ask me "did the kids eat well?", " do you manage your work?", "is George getting too much tired?" and I ll realise from the tone of your voice that you are ok. You will be ok. And that's enough for me. 

I kiss you till we meet again

Argyro

 

Escape to Greece!

Escape to Greece!

Praise to November | ωδή του Νοέμβρη

Praise to November | ωδή του Νοέμβρη