Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

BILLY ELLIOT
Χριστούγεννα έχουμε...Και τέτοιες μέρες σαν φιλόξενος λαός που είμαστε, ανοίγουμε τα σπίτια μας σε συγγενείς, φίλους, γνωστούς. Έτσι κι εμείς, εδώ στο Bloom in London, ανοίξαμε το ζεστό σπιτικό μας σε έναν φίλο που δέχτηκε να μοιραστεί μαζί μας τη δική του μοναδική εμπειρία για το πώς βρέθηκε στο Λονδίνο. Σεβόμαστε την επιθυμία του να παραμείνει Ανώνυμος, αν και... πόσο Ανώνυμος μπορείς να είσαι σε δικούς σου ανθρώπους? 
Σε ευχαριστούμε Ανώνυμε!
Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία, πολλή αγάπη και δημιουργικότητα!

BILLY ELLIOT

Σήμερα, πρώτη Δεκέμβρη, ξύπνησα σε ένα σπίτι στο δυτικό Λονδινο . Αλλά πώς βρέθηκα εδώ ...

Έχω κλείσει ήδη 4.5 χρόνια εδώ . Στα 28 μου έχοντας χάσει τη δουλειά μου και τον ύπνο μου άρχισα να ψάχνω διεξόδους. Ενα χειρουργείο στο γόνατο με κράτησε στο κρεβάτι σχεδόν δύο μήνες . Άρχισα, λοιπόν, να ψάχνομαι και η ιδέα του εξωτερικού φύτρωσε ξαφνικά από ένα σπόρο που έριχνε η μικρή μου αδελφή χρόνια πριν.

Γεννήθηκα σε μια οικονομικά άνετη οικογένεια. Όχι πλούσια , άνετη. Νοικοκυρεμένη. Νόμισα, λοιπόν, ότι έτσι θα είναι και με εμένα. Νόμιζα ότι η ζωή είναι απλή. Όλα χαρίζονται. Δεν προσπάθησα ποτέ πολύ, δεν πιέστηκα, δε βγήκα ποτέ από τη ζώνη άνεσής μου. Δεν τελείωσα τη σχολή μου. Γενικά, ποτέ δεν τελείωσα κάτι. Σε όλα ήμουν καλός αλλά δεν τελείωνα τίποτα και τώρα τρέχω πίσω από ένα τρένο. Μου τελείωσαν πια και οι δικαιολογίες. Έτσι, ένιωθα ότι χρωστούσα. Κάτι χρωστούσα και στον εαυτό μου και στους δικούς μου. Κάτι έπρεπε να αρχίσω και να το τελειώσω. Να τιμωρήσω τον εαυτό μου για όλα αυτά τα χρόνια αδράνειας.

Έκανα αίτηση σε ένα πανεπιστήμιο. Με δέχτηκαν αν και το απολυτήριό μου θύμιζε τον μέσω όρο θερμοκρασιών στο Νευροκόπι. Εντάξει , όλο το χρόνο όμως. Άφησα το όμορφο κορίτσι που είχα κι έφυγα, δε με ακολούθησε. Φοβήθηκε. Ένα ζευγάρι καλών φίλων με υποδέχτηκε. Μου χάρισαν τον καναπέ τους και τους ευχαριστώ. Φύγαμε κι άλλοι εκείνη τη χρονιά. Δεν θα ξεχάσω την κουβέντα του κολλητού μου, ο οποίος λίγο καιρό μετά από εμένα χαιρετούσε το κορίτσι του που έφευγε για Παρίσι: "Εχω βαρεθεί να σας πηγαίνω στο αεροδρόμιο, έλεος", είπε.

Ο πρώτος χρόνος ήταν πραγματικά ένα μαρτύριο. Χωρίς δουλειά, χωρίς γλώσσα, χωρίς φίλους. Κάθε Παρασκευή ταξίδευα στο Birmingham όπου με περίμενε ένας δικός μου άνθρωπος. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα βοηθήσει. Την κρατάς αυτή τη βοήθεια μέσα σου και την δίνεις στον επόμενο που θα τη χρειαστεί. Έτσι είναι εδώ. Αυτόματα γίνεται. Σαν ένα κοπάδι ψάρια είμαστε που κολυμπάνε στην ίδια κατεύθυνση. Καταλαβαινόμαστε.

Απέτυχα στη σχολή την πρώτη χρονιά. Δε θα ξεχάσω όταν γελούσαν με κάποιο καλαμπούρι στην τάξη, γελούσα κι εγώ κι ας μην καταλάβαινα Χριστό. Έκανα αίτηση ξανά, με πήρανε ξανά και τελείωσα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Τελείωσα. Τελείωσα. Τελείωσα! Κάτι που άρχισα, το τελείωσα.

Στο Λονδίνο η βελτίωση είναι μονόδρομος. Ο άνθρωπος βελτιώνεται με το δρόμο του και τις αποφάσεις του, όχι περιμένοντας να βελτιωθεί και μετά να αποφασίσει, είπε μια Ελένη και το κρατώ. Εδώ συνειδητοποίησα πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή. Είδα φίλους μου να φέρνουν τις οικογένειες τους. Γνώρισα υπέροχες φιγούρες και άκουσα ωραίες ιστορίες.

Από μια τιμωρία βρέθηκα εδώ. Αυτή η τιμωρία με άλλαξε. Έκανα φίλους. Φίλους που με τα'ί'ζουν στο στόμα ακόμα .Τον ξανθό μου άγγελο εδώ τον γνώρισα. Την Αλίκη , τον Άκη , το Γιάννη , το Γιώργο , το Νίκο , τον Κρητικό, το Μιχάλη, το Βαγγέλη και τα κορίτσια μου, τις αδερφές μου! Είναι κι άλλοι πολλοί. Το Λονδίνο πια είναι σπίτι.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την κουβέντα της κυρίας Αντιγόνης, μεταφράστριας στο Πανεπιστήμιο του Westminster, σε ένα catering στο Hellenic Center. "Eγώ αγόρι μου κλείνω τριάντα χρόνια εδώ. Κατάγομαι από την Αθήνα. Από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ δεν έχω πού να γυρίσω. Δεν επιστρέφω ποτέ από την πρωτεύουσα, δε φεύγω ποτέ από το Λονδίνο. Ρεμβάζω ανάμεσα".

Ήταν 24 Σεπτέμβρη 2012, ώρα 21.30. Victoria station. Έκανα 2 Marlboro lights back to back, πήρα δέκα με δεκαπέντε βαθιές ανάσες και το βλέμμα μου ήταν μόνιμα καρφωμένο στο απέναντι θέατρο. Billy Elliot, the musical. Σήμερα πρώτη του Δεκέμβρη ξύπνησα στο δυτικό Λονδίνο. Έτσι βρέθηκα εδώ.

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

ΥΓ.1: Και τώρα που βγήκε ο Βασίλης Βασιλικός από μέσα μου να ευχαριστήσω τα κορίτσια για την φιλοξενία. Ελπίζω να κρατήσετε το blog χρόνια πολλά. Είναι ωραίο.

ΥΓ.2: Το όμορφο κορίτσι ξεφοβήθηκε. Ήρθε την επόμενη χρονιά, είναι ακόμα εδώ και κάνει ακόμα σχέδια .

ΥΓ.3: Καλές γιορτές από τον Ανώνυμο, που δεν είναι γυναίκα επιτέλους.

 

It's Christmas and especially at these days, all the people are welcomed to the greek homes. 
Bloom in London opened its home to a friend who accepted to share his own experience of how he came to London. His identity is a mystery, because he would like it like that and we respect it. Thank you Anonymous.
Merry Christmas everyone with lots of love in your hearts and lives! Enjoy...

BILLY ELLIOT

Today, 1st of December, I woke up in a house in West London. But how did I end up  here?

I have been here for 4,5 years already. At the age of 28, unemployed and sleepless, I started looking for a way out. A surgery on my knee had kept me motionless for almost 2 months. So, I started looking for anything and the idea of moving abroad just popped out in my head from a tiny, little seed which my sister had been trying to sow.

I was born in a financially speaking, comfortable family. Not wealthy but middle-classed with a well organized routine. So, I thought that's the way my life is going to be. I thought life was simple. Everything is just given to you, effortlessly. I have never tried too hard, pushed myself to the edges, never stepped out of my comfort zone. I didn't graduate from University. Generally speaking, I never finished anything. I was good in everything but I never finished something and here I am now, running to catch a train. My excuses are finished, wasted. I felt that I was owing something. I was owing something to myself and to my parents too. I have to start and finish, complete something. I have to punish myself for these wasted years, years of inactivity.

I applied for a University. They accepted me, even though my high school diploma reminded the average temperature of Nevrokopi. Of the whole year, though. I left behind the beautiful girl I had and I left. She didn't follow me. She was too afraid. A couple of good friends welcomed me. They donated me their couch and I thank them for this. Others left that year, too. I will never forget what my best friend said, who shortly after me, farewelled his girlfriend, leaving for Paris. "I'm sick and tired of leaving you to the airport, enough." he said.

The first year was totally a torture. No job, no way of communicating, no friends. Every Friday I was travelling to Birmingham, where a friend of mine was waiting for me. There's always someone willing to help. You keep that little help inside you and you share it to the next one in need. That's how the things work here. Automatically. Its just like a flock of fish swimming towards the same direction. We understand each other.

At my first year in college, I failed. I will never forget the moment when everyone in class was laughing with an inside joke and I was laughing too but without even understanding the joke. I applied again, I was accepted again and I graduated last summer. I am done. Finished. Completed. Something that I started and I completed it.

In London, progress is a oneway. Human beings are improving themselves from their everyday experiences and decisions, as Helen once said. I realised how unpredictable life can be. I watched my friends bringing to England their families. I met marvellous figures and I heard beautiful stories.

I am, where I am, from a self-punishment. However, that punishment saved and changed me. I met new friends.Friends that are really taking good care of me. My sweet blonde angel, who I met here, Alice, Akis, Giannis, George, Nick, the Cretan, Michael, Vangelis and my little girls, my sisters! There are many more. Now, London is my home, my shelter.

I will always remember the quote of Mrs Antigoni, translator at the University of Westminster, in a catering at Hellenic Centre. "I come from Athens and I have been here for 30 years. From the first time I came here, I have nowhere else to get back to. I never get back from the capital, I never leave London. I am travelling in between". 

It was the 24th of September 2012, 21.30. Victoria station. I smoked 2 marlboro lights back to back, took ten-fifteen deep breathes and my sights was permanently stuck to the opposite theatre. Billy Eliot, the musical. Today, 1st of December I woke up in West London. That's how I ended up here.

ANONYMOUS

PS1: I would like to thank the girls for their hospitality. Hope to keep it that way. It's really fascinating. Have nice holidays and Merry Christmas.

PS2: That beautiful & amazing girl, at last, threw away all her fears and she is still here, making new plans.

PS3: Happy holidays from an anonymous, who at last, is not a woman.

 

(Special thanks to Anastasia Kristalakou for helping with the translation)

At the dusk of 2016 | Στην εκπνοή του χρόνου

At the dusk of 2016 | Στην εκπνοή του χρόνου

Escape to Greece!

Escape to Greece!