Hi 

 4 γυναίκες απο την Ελλάδα στο Λονδίνο. Μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις περιπέτειες μας και ότι μας κάνει να ανθίζουμε.

4 women from Greece to London. We share our thoughts, adventures and whatever makes us bloom. 

Bloom with us!

REMEMBER TO (UN)LOCK

REMEMBER TO (UN)LOCK

(ΞΕ) ΚΛΕΙΔΩΣΕΣ;

Εδώ και καιρό σκέφτομαι για το τί θα έγραφα στο επόμενό μου ποστ. Καμία έμπνευση. Καμία ιδέα. Ότι και να μου πρότειναν φίλοι και γνωστοί δεν μου άρεσε. Δεν μου προκαλούσε αυτή την θύελλα σκέψεων και λέξεων.

Η δουλειά πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό και εγώ να επιστρέφω στο σπίτι κουρέλι (έχω σπίτι πια σας το είπα;). Πού λοιπόν διάθεση και όρεξη να μοιραστώ σκέψεις; Τις κρατάω για 'μένα και το ταβάνι μου... λευκό είναι· ακόμα. 

Άλλωστε πάντα αυτή ήμουν. Τα περισσότερα τα κρατάω για 'μένα. Να δω τι θα τα κάνω κιόλας. Αλλά έτσι με διαμόρφωσε ετούτος εδώ ο κόσμος που ζούμε. Μιλάω ασταμάτητα όταν είμαι χαρούμενη. Μπορώ να σου μιλήσω και γι' αυτά που με απασχολούσαν πριν τα λύσω. Να σου διηγηθώ κάθε μου συναίσθημα και κάθε μου πρόβλημα που όμως πια έχει γίνει παρελθόν. Για εμπειρίες, στενοχώριες , προβλήματα υγείας, χωρισμούς, τσακωμούς, αδιέξοδα, για τη ρυτίδα που εμφανίζεται αυτές τις δύσκολες στιγμές στο μέτωπο μου. Αρκεί πια να έχουν περάσει. Να έχουν μπει στο κουτί των αναμνήσεων. Υπάρχουν βέβαια και συναισθήματα που ανάμνηση δεν μπορούν να γίνουν. Γι αυτά δεν θα μάθεις ποτέ. 

Στα 30 μου χρόνια μόνο ένας άνθρωπος κατάφερε να με ξεκλειδώσει. Δεν θα σας τον πω. Ξέρει. Και το έκανε τόσο απότομα και γρήγορα που τρόμαξα! Σα να μου όρμηξε ήταν. Στην ουσία όμως όρμηξαν οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα μου και πήγαιναν κατευθείαν στα αυτιά μου. Και αυτές ήταν που με τρόμαξαν. Γιατί πολύ απλά δεν πίστευα ποτέ ότι θα μιλήσω. Ο,τί θα ανοιχτώ τόσο πολύ. Ίσως να φταίει και το ό,τι αυτός ο άνθρωπος με διαβάζει σαν βιβλίο ανοιχτό. Κάνει λέξεις όλα αυτά που έχω μέσα μου με τρόπο ανεξήγητο. 

Τους φοβόμουν πάντα τους ανθρώπους. Με έχουν απογοητεύσει πολύ και ακόμα το κάνουν. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από ένα αγγελικά πλασμένο πρόσωπο. Πίσω από ένα χτύπημα στην πλάτη. Πίσω από μια πράξη. Και αυτό μου κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη (ναι είμαι καχύποπτη). 

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους. Όλους εκτός από έναν. 

Αν κάτι θα ήθελα να ευχηθώ στον καθένα ξεχωριστά, είναι να βρείτε κι εσείς έναν τέτοιο άνθρωπο. Που να σας δέχεται αυτούσιους και να σας θαυμάζει γι' αυτό. Που να σας ξεκλειδώνει. Που να μη σας αφήνει περιθώρια να φοβηθείτε. Που να σας αγαπά. ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕΙ. Πάνω απ' όλα να σας προσέχει... Εγώ είμαι τυχερή που τον βρήκα. 

ΥΓ. Αυτό το ποστ αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε. Αλλά ποια είμαι εγώ που θα το αλλάξω?

 

 

It has been a while, since I started thinking of what I am going to write about in my next post.

But... no idea... nothing. Whatever my friends suggested was declined. I just couldn't find the right words to write about something... anything.

The last days I have been working a lot and I get back home very, very tired (Did I tell you? Finally, I've got a home!). So I was not in the mood to share any thoughts. I kept them for me. For me and my ceiling... which is white by the way... still.

This is what I have always been doing. I keep most of my thoughts for myself. But, this is what I've become by living in this world. On the other hand, I can't stop talking when I am happy. I can talk about everything. Even about my big, internal problems. I can tell you about emotions, experiences, health issues, break ups, fights, the wrinkle that appears on my forehead in my difficult times, as long as they have passed. As long as they are in my memories box. Of course there are emotions that cannot become a memory. You will never learn about them.

In my 30 years there is only one person who managed to unlock me. I am not going to tell you who is it. This person knows. And did it so fast and straight away that it scared me! It was like something rushed over me. Then I figured out that it was just the words that jumped out of my mouth and going straight into my ears that scared me. Just because I have always believed that I would never speak about myself to anyone. But it's this person who can translate into words all my deepest thoughts. Who can read me like an open book.

I have always been afraid of people.

They have disappointed me several times and they still do. You never know what is hiding behind an angel's face or a pat on your back or a nice act.

I have always been afraid of people. Besides one person.

If I wanted to wish something to each one of you, it would be to find your person. Who accepts you the way you are with all your ups and downs and admires you for this. Who unlocks you. Who does not scare you. Who loves you. Who TAKES CARE OF YOU. Most of all, takes care of you.

I am lucky... I found my person. 

PS. This post was not supposed to be like that. But who am I to change it? 

Praise to November | ωδή του Νοέμβρη

Praise to November | ωδή του Νοέμβρη

Paris je t'aime!

Paris je t'aime!